Polska

Polski system dostępności cyfrowej opiera się na trzech ustawach przyjętych w dwóch falach. Ustawa o zapewnianiu dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami z 2019 r. (Ustawa o zapewnianiu dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami) ustanowiła horyzontalny obowiązek dostępności w sektorze publicznym obejmujący dostępność architektoniczną, cyfrową oraz informacyjno-komunikacyjną. Ustawa o dostępności cyfrowej z 2019 r. (Ustawa o dostępności cyfrowej) transponowała Dyrektywę (UE) 2016/2102, Dyrektywę w sprawie dostępności stron internetowych. Ustawa o produktach i usługach z 2024 r. (Ustawa o zapewnianiu spełniania wymagań dostępności) domknęła system, transponując Dyrektywę (UE) 2019/882, Europejski Akt o Dostępności, z obowiązkami merytorycznymi stosowanymi od 28 czerwca 2025 r. Pod wszystkimi trzema leżą art. 32 i 69 Konstytucji z 1997 r.

Fundament konstytucyjny i traktatowy

Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z 1997 r. (Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej) zakotwicza prawa osób z niepełnosprawnościami w dwóch komplementarnych przepisach. Artykuł 32 ustanawia równość wobec prawa i zakazuje dyskryminacji „z jakiejkolwiek przyczyny“ — Trybunał Konstytucyjny (Trybunał Konstytucyjny) potwierdził, że niepełnosprawność należy do przesłanek objętych zakazem. Artykuł 69 idzie dalej i nakłada na władze publiczne pozytywny obowiązek udzielania osobom z niepełnosprawnościami pomocy „w zabezpieczeniu egzystencji, przysposobieniu do pracy oraz komunikacji społecznej“. Ta druga klauzula jest konstytucyjnym oparciem, z którego korzystają sądy administracyjne przy badaniu proporcjonalności środków związanych z dostępnością.

Polska ratyfikowała Konwencję ONZ o prawach osób niepełnosprawnych 25 września 2012 r., a weszła ona w życie dla Polski 25 października 2012 r. Protokół fakultatywny pozostaje nieratyfikowany według stanu na 2026 r. — co oznacza, że osoby fizyczne nie mogą jeszcze kierować skarg bezpośrednio do Komitetu CRPD przeciwko Polsce — choć jego ratyfikacja figuruje w agendzie legislacyjnej od 2021 r. Uwagi końcowe Komitetu CRPD do sprawozdania wstępnego Polski (2018) wskazały dostępność środowiska zbudowanego, edukację włączającą, deinstytucjonalizację oraz dostępność usług cyfrowych jako priorytety, do których wprost odnoszą się Ustawa o dostępności dla osób ze szczególnymi potrzebami z 2019 r. i ustawa transponująca EAA z 2024 r.

Dostępność sektora publicznego: ścieżka WAD poprzez Ustawę o dostępności cyfrowej

Dyrektywa (UE) 2016/2102 — Dyrektywa w sprawie dostępności stron internetowych — została transponowana do prawa polskiego odrębną ustawą, Ustawą z dnia 4 kwietnia 2019 r. o dostępności cyfrowej stron internetowych i aplikacji mobilnych podmiotów publicznych (Ustawa z dnia 4 kwietnia 2019 r. o dostępności cyfrowej stron internetowych i aplikacji mobilnych podmiotów publicznych, UDC). Ustawa weszła w życie 23 maja 2019 r., z etapowymi terminami zgodności zharmonizowanymi z kalendarzem UE: strony opublikowane po 23 września 2018 r. musiały być zgodne od września 2019 r., wcześniejsze strony od września 2020 r., a aplikacje mobilne od czerwca 2021 r.

Z UDC wynikają trzy konkretne obowiązki:

• Zgodność. Strony internetowe i aplikacje mobilne podmiotów publicznych muszą być zgodne ze specyfikacją techniczną określoną w załączniku do ustawy, który przyjmuje WCAG 2.1 poziom AA poprzez EN 301 549 (obecnie w wersji 3.2.1). Ministerstwo Cyfryzacji (Ministerstwo Cyfryzacji) zasygnalizowało aktualizację, która ma śledzić WCAG 2.2 po formalnym zintegrowaniu nowej wersji w EN 301 549.
• Deklaracja dostępności. Każdy podmiot objęty zakresem musi opublikować ustrukturyzowaną deklarację dostępności (deklaracja dostępności) obejmującą status zgodności, treści poza zakresem dyrektywy, alternatywne sposoby dostępu oraz drogę skargową. Deklaracja musi być odczytywalna maszynowo i jest składana do krajowego rejestru prowadzonego przez Ministerstwo Cyfryzacji.
• Procedura skargowa i egzekucyjna. Użytkownicy mogą składać skargi dotyczące dostępności do podmiotu objętego zakresem. Nierozpatrzone skargi można eskalować do Ministerstwa Cyfryzacji, które pełni rolę krajowego organu egzekwującego na potrzeby WAD, z równoległą drogą do Rzecznika Praw Obywatelskich w sprawach systemowych.

Organem nadzorującym jest Ministerstwo Cyfryzacji, reaktywowane jako odrębne ministerstwo w grudniu 2023 r. po okresie funkcjonowania w ramach Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. Prowadzi ono okresowe rundy monitorowania wymagane przez decyzję wykonawczą Komisji (UE) 2018/1524, publikując wyniki uproszczonych i pogłębionych skanów do krajowego rejestru deklaracji dostępności. Pierwszy pełny raport monitoringowy WAD w Polsce wskazał kompletność deklaracji dostępności i nawigację klawiaturą jako dwa najczęstsze tryby niepowodzeń; cykl 2022–2023 przesunął punkt ciężkości na zgodność aplikacji mobilnych i usuwanie barier w plikach PDF.

Kary na podstawie UDC są skalibrowane tak, by zachęcać, a nie odstraszać na dużą skalę: kary administracyjne do 10 000 PLN (ok. 2300 €) za brak publikacji lub aktualizacji deklaracji dostępności oraz do 5000 PLN za każdą stronę lub aplikację za niezgodność merytoryczną. Karę nakłada minister właściwy do spraw cyfryzacji, z odwołaniem do sądów administracyjnych.

Przekrojowy obowiązek sektora publicznego: Ustawa o dostępności dla osób ze szczególnymi potrzebami

Charakterystyczne dla Polski jest to, że transpozycji WAD towarzyszyła w 2019 r. szersza, przekrojowa ustawa sektora publicznego — Ustawa z dnia 19 lipca 2019 r. o zapewnianiu dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami (Ustawa z dnia 19 lipca 2019 r. o zapewnianiu dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami, UZD). UZD dotyczy wszystkich podmiotów publicznych i zobowiązuje je do zapewnienia trzech form dostępności:

• Dostępność architektoniczna (dostępność architektoniczna) — wejścia, ciągi komunikacyjne, oznakowanie, rozwiązania ewakuacyjne;
• Dostępność cyfrowa (dostępność cyfrowa) — odsyłająca do UDC w zakresie szczegółów technicznych;
• Dostępność informacyjno-komunikacyjna (dostępność informacyjno-komunikacyjna) — w tym tłumaczenie na polski język migowy, napisy w czasie rzeczywistym, materiały w tekście łatwym do czytania oraz dokumenty w formatach alternatywnych.

UZD stworzyła dwa mechanizmy egzekucyjne niemające bezpośredniego odpowiednika w większości innych państw członkowskich UE. Po pierwsze, system certyfikacji dostępności administrowany przez PFRON, w ramach którego podmioty publiczne mogą ubiegać się o „certyfikat dostępności“ (certyfikat dostępności) wydawany przez akredytowane podmioty certyfikujące po audycie względem minimalnych wymagań UZD. Certyfikat jest odnawiany co cztery lata i coraz częściej traktowany jako miękki warunek wstępny w zamówieniach publicznych administracji centralnej. Po drugie, indywidualny mechanizm skargowy: każda osoba ze „szczególną potrzebą“ może złożyć skargę do PFRON, jeśli podmiot publiczny nie zapewnił dostępności w konkretnym przypadku. PFRON ma prawo wydać wiążące zalecenie, a utrzymujące się naruszenie może uruchomić kary administracyjne do 50 000 PLN (ok. 11 600 €).

UZD zobowiązuje również każdy podmiot administracji rządowej i samorządowej do wyznaczenia koordynatora do spraw dostępności (Koordynator do spraw dostępności) — wskazanego z imienia urzędnika z operacyjną odpowiedzialnością za planowanie i raportowanie dostępności. Do końca 2024 r. zarejestrowano ponad 6000 takich koordynatorów. Rola koordynatora jest jednym z bardziej widocznych instytucjonalnych wkładów polskiego systemu i była analizowana przez badaczy dostępności w innych jurysdykcjach Europy Środkowo-Wschodniej jako model możliwy do przeniesienia.

Dostępność sektora prywatnego: ścieżka EAA

Europejski Akt o Dostępności (EAA) — Dyrektywa (UE) 2019/882 — został transponowany do prawa polskiego odrębną ustawą, Ustawą z dnia 26 kwietnia 2024 r. o zapewnianiu spełniania wymagań dostępności niektórych produktów i usług przez podmioty gospodarcze (Ustawa z dnia 26 kwietnia 2024 r. o zapewnianiu spełniania wymagań dostępności niektórych produktów i usług przez podmioty gospodarcze). Ustawa została przyjęta przez Sejm w kwietniu 2024 r. i podpisana przez Prezydenta w maju 2024 r.; obowiązki merytoryczne wobec podmiotów gospodarczych weszły w życie w ogólnounijnym terminie stosowania 28 czerwca 2025 r. Akty wykonawcze — rozporządzenia Rady Ministrów dotyczące zgodności technicznej, procedury nadzoru rynku i wyznaczania jednostek notyfikowanych — pojawiały się między końcem 2024 r. a pierwszą połową 2025 r.

Polska ustawa transponująca EAA obejmuje pełny zakres produktów i usług dyrektywy:

• Produkty: sprzęt komputerowy i systemy operacyjne, terminale samoobsługowe (bankomaty, automaty biletowe, kioski odprawowe), konsumenckie urządzenia końcowe dla usług audiowizualnych i łączności elektronicznej oraz czytniki książek elektronicznych.
• Usługi: łączność elektroniczna, dostęp do audiowizualnych usług medialnych, elementy usług transportu pasażerskiego (lotniczego, autobusowego, kolejowego, wodnego), bankowość konsumencka, książki elektroniczne i dedykowane oprogramowanie oraz e-commerce.

Ustawa uwzględnia dyrektywowe wyłączenie mikroprzedsiębiorstw — mniej niż 10 pracowników oraz obrót lub suma bilansowa nieprzekraczające 2 mln € — dla obowiązków po stronie usług, zachowując jednocześnie obowiązki po stronie produktów wobec producentów, importerów i dystrybutorów niezależnie od wielkości. Okresy przejściowe biegną do 28 czerwca 2030 r. dla umów o świadczenie usług obowiązujących w dniu rozpoczęcia stosowania oraz do 28 czerwca 2045 r. dla terminali samoobsługowych będących już w użyciu.

Wiodącym organem nadzoru rynku jest Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, PFRON). PFRON prowadzi dedykowaną jednostkę nadzoru rynku EAA i współpracuje z regulatorami sektorowymi: Urzędem Komunikacji Elektronicznej (UKE) dla telekomunikacji; Narodowym Bankiem Polskim (NBP) i Komisją Nadzoru Finansowego (KNF) dla bankowości konsumenckiej; Krajową Radą Radiofonii i Telewizji (KRRiT) dla mediów audiowizualnych; oraz UOKiK dla ogólnego nakładania się z ochroną konsumentów. Transgraniczny nadzór rynku odbywa się zgodnie z rozporządzeniem UE 2019/1020 za pośrednictwem systemu ICSMS.

Ustawa o polskim języku migowym i szersze ramy równości

Ustawa z dnia 19 sierpnia 2011 r. o języku migowym i innych środkach komunikowania się (Ustawa o języku migowym i innych środkach komunikowania się, UJM) uznaje polski język migowy (PJM) za język naturalny i zobowiązuje organy administracji publicznej — w tym ich kanały cyfrowe — do zapewnienia tłumaczenia na PJM na żądanie, z trzydniowym standardowym czasem reakcji. UJM jest głównym instrumentem stojącym za rozpowszechnioną dziś praktyką publikowania przez podmioty publiczne wersji wideo kluczowych stron tłumaczonych na PJM.

Niepełnosprawność jest również cechą chronioną na podstawie Ustawy o równym traktowaniu z 2010 r. (Ustawa o wdrożeniu niektórych przepisów Unii Europejskiej w zakresie równego traktowania), polskich ogólnych ram antydyskryminacyjnych. Zakazuje ona dyskryminacji bezpośredniej i pośredniej, molestowania oraz braku zapewnienia racjonalnych usprawnień. Rzecznik Praw Obywatelskich (RPO) pełni funkcję polskiego krajowego organu ds. równości.

Standardy techniczne i zgodność

Zarówno ścieżka sektora publicznego (UDC), jak i prywatnego (EAA) opierają się na tym samym zharmonizowanym standardzie UE, EN 301 549, obowiązującym obecnie w wersji 3.2.1. EN 301 549 przejmuje WCAG 2.1 poziom AA jako bazę dla treści internetowych i dodaje wymagania dla aplikacji mobilnych, natywnego oprogramowania, dokumentów spoza sieci, sprzętu oraz funkcji łączności. Ministerstwo Cyfryzacji zasygnalizowało, że będzie śledzić aktualizacje EN 301 549, w tym integrację WCAG 2.2 po jej publikacji w Dzienniku Urzędowym UE.

Rozporządzenia Rady Ministrów z lat 2024–2025 na podstawie ustawy transponującej EAA określają procedury oceny zgodności, deklarację zgodności UE, wymagania dotyczące dokumentacji technicznej, interakcję z oznakowaniem CE oraz reżim językowy (polski lub angielski z polskim na żądanie). Jednostki notyfikowane w ramach reżimu EAA są wpisane do rejestru Polskiego Centrum Akredytacji (PCA) i notyfikowane Komisji Europejskiej za pośrednictwem NANDO. Dla deklaracji dostępności UDC stosowany jest model decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2018/1523 w języku polskim, z odczytywalnym maszynowo opakowaniem.

Sankcje — pełna struktura ekspozycji

Częstym błędem w budżetowaniu zgodności jest odczytanie tabeli kar administracyjnych w oderwaniu i wniosek, że polskie naruszenia dostępności są tanie. Kolumna kar administracyjnych to dopiero podstawa pięciowarstwowej struktury ekspozycji: (1) kary administracyjne na podstawie UDC, UZD oraz ustawy transponującej EAA z 2024 r.; (2) odszkodowania cywilne na podstawie polskiego Kodeksu cywilnego, bez limitu dla szkód niemajątkowych; (3) dyskwalifikacja z zamówień publicznych na podstawie Prawa zamówień publicznych; (4) ekspozycja z tytułu ochrony konsumentów i pozwów grupowych na podstawie polskiego Kodeksu postępowania cywilnego i Ustawy o dochodzeniu roszczeń w postępowaniu grupowym z 2010 r.; oraz (5) postępowania Komisji UE w sprawie uchybienia zobowiązaniom przeciwko państwu polskiemu za systemowe niewdrożenie. Wszystkie poniższe kwoty podano w PLN (jednostka właściwa dla ustaw) z wartościami referencyjnymi w EUR przy kursie ok. 4,30 PLN = 1 € według stanu na połowę 2026 r.

Warstwa 1 — kary administracyjne na podstawie trzech ustaw

Artykuł 30 EAA zobowiązuje każde państwo członkowskie do ustanowienia kar „skutecznych, proporcjonalnych i odstraszających“. Artykuł 9 WAD nakłada ten sam test proporcjonalności po stronie sektora publicznego. Polska transpozycja wdraża oba poprzez przepisy o stopniowanych karach administracyjnych, przy czym najwyższy próg ustawy transponującej EAA jest dostosowany do systemowych i powtarzających się naruszeń dużych podmiotów gospodarczych.

Polska struktura kar łączy stosunkowo umiarkowany pułap za pojedyncze zdarzenie z progiem za naruszenia systemowe powiązanym z obrotem, który plasuje górny koniec zakresu na poziomie bardziej agresywnych państw członkowskich UE. Dla porównania: niemiecki BFSG §37 ogranicza kary za pojedyncze zdarzenie do 100 000 €; hiszpańska Ley 11/2023 ustanawia stopniowane ramy sięgające 1 000 000 € za naruszenia „bardzo poważne“; francuska transpozycja dopuszcza do 50 000 € za niezgodny produkt z karami dziennymi; włoska transpozycja ogranicza do 40 000 €. Polski próg powiązany z obrotem (10% rocznego obrotu) jest koncepcyjnie bliższy modelom niderlandzkiemu i hiszpańskiemu niż niemieckiemu o stałym pułapie — co oznacza, że dla bardzo dużych podmiotów ekspozycja zbiega się ku obliczeniu proporcjonalnemu do przychodów w stylu RODO, a nie ku stałej kwocie nominalnej.

Warstwa 2 — odszkodowania cywilne na podstawie polskiego Kodeksu cywilnego (bez limitu)

Poza ścieżką kar administracyjnych osoby fizyczne mogą dochodzić roszczeń cywilnych na podstawie polskiego Kodeksu cywilnego (Kodeks cywilny) — art. 415 (ogólny czyn niedozwolony), 444–445 (szkoda na osobie i zadośćuczynienie za szkody niemajątkowe) oraz 24 w związku z 448 (ochrona dóbr osobistych, z zadośćuczynieniem za szkody niemajątkowe). Ustawa o równym traktowaniu z 2010 r. tworzy równoległą drogę dyskryminacyjną bez limitu. Zasądzone kwoty w polskich sprawach o dyskryminację ze względu na niepełnosprawność w ostatniej dekadzie zazwyczaj mieściły się w przedziale 5000–50 000 PLN (ok. 1160–11 600 €), z wyższymi kwotami w sprawach dotyczących powtarzających się odmów.

Warstwa 3 — dyskwalifikacja z zamówień publicznych

Prawo zamówień publicznych (Ustawa Prawo zamówień publicznych, PZP) wymaga od zamawiających uwzględnienia dostępności już na etapie specyfikacji technicznej i pozwala na wykluczenie wykonawców, którzy dopuścili się poważnego wykroczenia zawodowego — kategorii obejmującej prawomocne rozstrzygnięcia o dyskryminacji związanej z dostępnością oraz istotne ustalenia o nałożeniu kar na podstawie ustawy transponującej EAA i UZD. Dla dostawców sprzedających do polskiego sektora publicznego (roczny wolumen zamówień ok. 600 mld PLN) wykluczenie z aktywnego postępowania rutynowo przewyższa karę leżącą u podstaw o jeden do dwóch rzędów wielkości. Krajowa Izba Odwoławcza (Krajowa Izba Odwoławcza, KIO) jest forum odwoławczym.

Warstwa 4 — ekspozycja z tytułu pozwów grupowych i ochrony konsumentów

Polska Ustawa o dochodzeniu roszczeń w postępowaniu grupowym z 2009 r. dopuszcza roszczenia zbiorowe co najmniej dziesięciu powodów o podobnej podstawie faktycznej i prawnej. Ustawa była wykorzystywana w kontekstach ochrony konsumentów (missselling finansowy, rozliczenia telekomunikacyjne) i jest coraz częściej rozważana przez rzeczników dostępności w sprawach grupowych dotyczących niedostępności cyfrowej. Równoległa ekspozycja biegnie przez egzekwowanie przez UOKiK na podstawie Ustawy o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym, gdzie usługa cyfrowa systematycznie wykluczająca konsumentów z niepełnosprawnościami może zostać przekwalifikowana na wprowadzającą w błąd praktykę handlową zagrożoną karami do 10% rocznego obrotu.

Warstwa 5 — postępowania Komisji UE w sprawie uchybienia zobowiązaniom (na poziomie państwa)

Największą liczbą w krajobrazie dostępności UE jest ryczałt i kara dzienna, jakie TSUE może nałożyć na państwo członkowskie na podstawie art. 260 ust. 2 TFUE. Komunikat Komisji z 2025 r. w sprawie sankcji finansowych ustala orientacyjny minimalny ryczałt dla Polski na 4 408 000 €, z karami dziennymi rzędu 4500–270 000 € dziennie mnożonymi przez współczynniki wagi i czasu trwania. Naruszenie związane z EAA pozostaje wiarygodnym ryzykiem na lata 2026–28, jeśli pierwszy cykl nadzoru PFRON ujawni luki systemowe. Presja otwartego postępowania Komisji ma tendencję do wywoływania skokowej zmiany w tym, jak agresywnie krajowe regulatory wykorzystują swoje istniejące uprawnienia do nakładania kar.

Dorobek egzekucyjny i perspektywy

Egzekwowanie w sektorze publicznym na podstawie UDC było stabilne i proceduralnie rygorystyczne, choć skromne pod względem wolumenu kar. Metodyka monitorowania WAD Ministerstwa Cyfryzacji produkuje dwukrotne w roku uproszczone skany około 9000 stron objętych zakresem oraz mniejszą transzę skanów pogłębionych około 150 stron na cykl. Ustalenia o niezgodności uruchamiają w pierwszej kolejności nakazy działań naprawczych, a kary są zarezerwowane dla recydywistów. Opublikowana lista spraw według stanu na połowę 2026 r. obejmuje około 40 decyzji indywidualnych, z których większość zaskarżono do wojewódzkich sądów administracyjnych.

Egzekwowanie UZD przyniosło bardziej widoczny zakres spraw poprzez mechanizm skargowy PFRON: do końca 2025 r. PFRON rozpatrzył ponad 4500 indywidualnych skarg dotyczących dostępności od uruchomienia mechanizmu w 2020 r., z wiążącymi zaleceniami wydanymi w mniej więcej jednej czwartej spraw. System certyfikacji dostępności objął ponad 200 certyfikowanych podmiotów publicznych do połowy 2026 r.

Egzekwowanie w sektorze prywatnym na podstawie ustawy transponującej EAA z 2024 r. rozpoczęło się 28 czerwca 2025 r. i znajduje się wciąż w pierwszym cyklu nadzoru. Plan pracy PFRON na lata 2025–2026 priorytetowo traktuje dostępność aplikacji bankowych (ze wszystkimi głównymi polskimi bankami detalicznymi oznaczonymi do pogłębionego przeglądu), dostępność procesu zakupowego w e-commerce w 50 największych sklepach internetowych, samoobsługowe kioski biletowe na stacjach PKP i w głównych sieciach transportu miejskiego oraz konsumenckie urządzenia końcowe wprowadzane na rynek przez głównych producentów. Pierwsze decyzje o karach EAA spodziewane są w drugiej połowie 2026 r.; PFRON zasygnalizował 60-dniowe okno działań naprawczych przed karami w sprawach nierażących, na wzór praktyki niemieckiego BFSG.

Rzecznik Praw Obywatelskich (RPO) był najbardziej widocznym głosem instytucjonalnym w sprawie dostępności cyfrowej, w rocznych raportach wskazując niedostatki na stronach administracji sądowej, platformach wideo na żądanie telewizji publicznej, systemach informacji wyborczej oraz głównych aplikacjach transportu publicznego. Postępowania systemowe RPO wielokrotnie prowadziły do reakcji politycznych — w tym zmian w przepisach wykonawczych UDC — nawet tam, gdzie żadna sprawa indywidualna nie została rozstrzygnięta wyrokiem.

Co przed nami w latach 2026–27

Cztery konkretne wydarzenia, które warto śledzić. Po pierwsze, polskie przepisy wykonawcze na podstawie ustawy transponującej EAA są wdrażane przez 2026 r.: wymagania dotyczące dokumentacji technicznej, deklaracja zgodności UE, wyznaczanie jednostek notyfikowanych oraz podręcznik nadzoru rynku PFRON. Po drugie, Ministerstwo Cyfryzacji zapowiedziało aktualizację załącznika do UDC, aby śledzić WCAG 2.2 po formalnym zintegrowaniu nowej wersji w EN 301 549. Po trzecie, ratyfikacja Protokołu fakultatywnego do CRPD — od dawna w agendzie legislacyjnej — otworzyłaby Polskę na indywidualne skargi do Komitetu CRPD. Po czwarte, przegląd wdrażania EAA przez Komisję Europejską w 2027 r. ma uwzględnić polski próg za naruszenia systemowe powiązany z obrotem jako punkt odniesienia proporcjonalności dla innych państw członkowskich.

Kolejne okresowe sprawozdanie Polski dla Komitetu CRPD przypada na 2027 r. i wdrażanie dostępności we wszystkich trzech ścieżkach ustawowych zajmie w nim poczesne miejsce. Strategia na rzecz Osób z Niepełnosprawnościami 2021–2030 (Strategia na rzecz Osób z Niepełnosprawnościami 2021–2030) jest ramą polityczną, względem której przegląd zmierzy postępy.