Korea Południowa

Architektura praw osób z niepełnosprawnościami w Korei Południowej jest nietypowa w regionie Azji i Pacyfiku ze względu na siłę prywatnego prawa do powództwa. Ustawa z 2007 r. o zakazie dyskryminacji osób z niepełnosprawnościami (장애인차별금지 및 권리구제 등에 관한 법률) daje indywidualnym powodom bezpośrednią cywilną podstawę powództwa zarówno przeciwko pozwanym publicznym, jak i prywatnym — a koreańskie sądy wykorzystały ten mechanizm do wydania niektórych z najistotniejszych wyroków dotyczących dostępności internetowej poza Stanami Zjednoczonymi. Wokół ustawy antydyskryminacyjnej stoją artykuł ustawy o sieciach dotyczący obowiązków dostawców ICT, ustawa o pomocy społecznej z 1981 r. zakotwiczająca rejestrację niepełnosprawności, ustawa o edukacji włączającej z 2007 r., ustawa o koreańskim języku migowym z 2016 r. oraz fundament konstytucyjny w artykułach 10, 11 i 34 Konstytucji z 1987 r.

Fundament konstytucyjny i traktatowy

Konstytucja Republiki Korei z 1987 r. (대한민국헌법) ustala fundament, na którym opierają się całe ramy praw osób z niepełnosprawnościami. Artykuł 10 gwarantuje godność człowieka i prawo do dążenia do szczęścia oraz zobowiązuje państwo do potwierdzania i gwarantowania podstawowych praw człowieka jednostek. Artykuł 11 gwarantuje równość wobec prawa i zakazuje dyskryminacji ze względu na płeć, religię lub status społeczny — sformułowanie, które Trybunał Konstytucyjny odczytał jako niewyczerpującą listę obejmującą niepełnosprawność. Artykuł 34 określa pozytywny program państwa opiekuńczego: ustęp 1 ustanawia prawo do życia godnego człowieka; ustęp 5 zobowiązuje państwo do ochrony obywateli „niezdolnych do zarobkowania z powodu niepełnosprawności fizycznej, choroby, podeszłego wieku lub innych przyczyn“ poprzez prawo ustawowe. Trybunał Konstytucyjny powoływał się na artykuł 34, uchylając lub ograniczając ustawy, które nie zapewniały odpowiedniej ochrony socjalnej osobom z niepełnosprawnościami, traktując go jako materialny nakaz konstytucyjny, a nie wyłącznie przepis programowy.

Korea Południowa ratyfikowała Konwencję ONZ o prawach osób z niepełnosprawnościami 11 grudnia 2008 r., stając się jednym z pierwszych państw Azji i Pacyfiku, które to uczyniły. Protokół fakultatywny — który dopuszcza indywidualne zawiadomienia do Komitetu CRPD — odroczono w chwili ratyfikacji i ostatecznie ratyfikowano w 2022 r. To strukturalnie istotne uzupełnienie: daje koreańskim powodom, którzy wyczerpali krajowe środki, drogę do Komitetu ONZ w Genewie i stawia państwo koreańskie wobec faktu, że jego wdrażanie konwencji podlega międzynarodowej quasi-sądowej kontroli na poziomie indywidualnej skargi, a nie tylko poprzez cykl sprawozdań okresowych. Uwagi końcowe Komitetu CRPD do raportu początkowego Korei z 2014 r. oraz do połączonego drugiego i trzeciego raportu z 2022 r. wskazały dostępność środowiska zabudowanego, usług cyfrowych i sektora finansowego jako obszary wymagające trwałej uwagi politycznej — dokładnie te obszary, w których od tego czasu skoncentrował się rejestr postępowań krajowych.

Ustawa antydyskryminacyjna z 2007 r.: struktura i zasięg

Ustawa o zakazie dyskryminacji osób z niepełnosprawnościami i ochronie ich praw — 장애인차별금지 및 권리구제 등에 관한 법률, powszechnie ustawa o zakazie dyskryminacji ze względu na niepełnosprawność lub ADA-KR — została uchwalona w kwietniu 2007 r. i weszła w życie 11 kwietnia 2008 r. Ustawa zadbała w sposób nietypowy jak na ówczesne standardy Azji i Pacyfiku o określenie wyraźnego i szerokiego zakresu sektorowego. Stosuje się w zatrudnieniu, edukacji, dostarczaniu towarów i usług, transporcie, postępowaniach sądowych i administracyjnych, wykonywaniu praw rodzicielskich i rodzinnych oraz dostępie do informacji i komunikacji. Ustawa obejmuje zarówno dyskryminację bezpośrednią (traktowanie osoby z niepełnosprawnością mniej korzystnie ze względu na niepełnosprawność), jak i dyskryminację pośrednią (stosowanie neutralnej reguły o nieproporcjonalnym wpływie) oraz tworzy pozytywny obowiązek zapewnienia racjonalnych usprawnień — obowiązek, którego nieuzasadniona odmowa jest sama w sobie zdefiniowana jako dyskryminacja na mocy art. 4.

Trzy cechy strukturalne czynią ustawę nadzwyczaj skuteczną w działaniu:

• Prywatne prawo do powództwa. Powód zarzucający dyskryminację na mocy ustawy może złożyć skargę do Krajowej Komisji Praw Człowieka Korei, wnieść powództwo cywilne o odszkodowanie bezpośrednio na mocy art. 46 lub dochodzić roszczenia o zaniechanie na mocy art. 48, by wstrzymać lub wymusić określone postępowanie. Drogi cywilne nie wymagają wyczerpania mechanizmu skargi NHRCK — działają równolegle.
• Odwrócony ciężar dowodu. Gdy skarżący wykaże prima facie przypadek dyskryminacji, art. 47 nakłada na pozwanego ciężar udowodnienia, że odmienne traktowanie nie stanowiło dyskryminacji lub że zapewnienie żądanego usprawnienia nałożyłoby nadmierne obciążenie. Ta dźwignia proceduralna była nośna w sprawach dotyczących dostępności internetowej.
• Zabezpieczenie w postaci nakazu naprawczego. Gdy NHRCK uzna, że dyskryminacja jest poważna, a pozwany nie zastosował się do zalecenia, może skierować sprawę do Ministerstwa Sprawiedliwości. Na mocy art. 43 MOJ może wydać wiążący nakaz naprawczy. Niepodporządkowanie się prawomocnemu nakazowi naprawczemu MOJ jest przestępstwem na mocy art. 50, zagrożonym pozbawieniem wolności do trzech lat lub grzywną do 30 mln KRW.

Obowiązki dotyczące usług cyfrowych na mocy ustawy z 2007 r.

Artykuł 20 ustawy z 2007 r. jest operacyjnym przepisem dotyczącym dostępności cyfrowej. Zobowiązuje organy państwowe i samorządowe oraz inne organizacje publiczne, a także wyznaczonych operatorów prywatnych, do podejmowania „niezbędnych środków“ w celu zapewnienia osobom z niepełnosprawnościami usług dostępu do informacji i komunikacji równoważnych tym dostępnym dla użytkowników bez niepełnosprawności. Dekret wykonawczy do ustawy, przyjęty dekretem prezydenckim i dopracowany w wielu cyklach nowelizacji, określa harmonogram fazowego stosowania według sektora i wielkości organizacji — począwszy od stron internetowych administracji centralnej i dużych instytucji publicznych w 2009 r., stopniowo rozszerzanego do 2015 r. na średnich operatorów prywatnych, dużych sprzedawców internetowych i inne kategorie.

Materialna poprzeczka techniczna zgodności z art. 20 nie jest ustalona w samej ustawie; jest ustalona przez odniesienie do Koreańskich wytycznych dostępności treści internetowych (KWCAG), obecnie w wersji 2.2 i publikowanych przez Krajową Agencję Społeczeństwa Informacyjnego (NIA). Dla aplikacji mobilnych równoległym odniesieniem są Koreańskie wytyczne dostępności aplikacji mobilnych (KMAAG). Poprzeczka zgodności KWCAG/KMAAG jest obowiązkowa dla usług sektora publicznego i jest operacyjnym wzorcem stosowanym przez sądy w postępowaniach w sektorze prywatnym.

KWCAG 2.2 — krajowy standard zgodności z WCAG

Koreańskie wytyczne dostępności treści internetowych 2.2 (한국형 웹 콘텐츠 접근성 지침 2.2, KWCAG 2.2) są krajowym standardem zgodności w zakresie dostępności treści internetowych. Są publikowane przez NIA na podstawie upoważnienia MSIT, wywodzą się i są w dużej mierze zharmonizowane z serią WCAG 2.x W3C oraz dostosowane tak, by uwzględniać kwestie języka i pisma koreańskiego (na przykład wymogi kolejności czytania hangul oraz odniesienia do tłumaczenia na koreański język migowy). KWCAG 2.2 jest faktyczną bazą koreańskiej certyfikacji dostępności sektora publicznego oraz prawną bazą krajowego programu certyfikacji jakości dostępności internetowej (웹 접근성 품질인증) prowadzonego przez jednostki certyfikujące wyznaczone przez NIA.

Program certyfikacji ma znaczenie w praktyce z dwóch powodów. Po pierwsze, specyfikacje zamówień sektora publicznego rutynowo wymagają, by zakontraktowane strony i aplikacje uzyskały lub utrzymały znak certyfikacji — czyniąc standard twardą bramą zamówieniową nawet tam, gdzie leżący u podstaw obowiązek ustawowy jest ogólny. Po drugie, posiadanie aktualnej certyfikacji tworzy domniemanie (wzruszalne, ale operacyjnie istotne) zgodności z art. 20 ustawy z 2007 r., przydatne jako obrona w postępowaniach NHRCK i w postępowaniach cywilnych. Cykl certyfikacji jest roczny, a znak musi być odnawiany; wygasłe certyfikacje są publicznie widoczne w rejestrze NIA.

Równoległy koreański instrument dostępności mobilnej, KMAAG, pełni tę samą rolę dla natywnych aplikacji mobilnych. Oba standardy razem definiują krajobraz zgodności technicznej dla koreańskiej zgodności w zakresie dostępności cyfrowej; stoją obok, a nie zamiast samych dokumentów WCAG W3C, a KWCAG 2.2 włącza kryteria sukcesu WCAG 2.2 jako swoją warstwę bazową.

Ustawa o sieciach i obowiązki dostawców ICT

Ustawa o promocji wykorzystania sieci informacyjno-komunikacyjnych i ochronie informacji (정보통신망 이용촉진 및 정보보호 등에 관한 법률, powszechnie ustawa o sieciach) jest szerszą ustawą regulującą koreańską infrastrukturę internetu i społeczeństwa informacyjnego. Artykuł 32 ustawy o sieciach nakłada na dostawców usług ICT obowiązek podejmowania środków zapewniających, by użytkownicy z niepełnosprawnościami i starsi mogli korzystać z usług informacyjno-komunikacyjnych na równoważnych zasadach jak inni użytkownicy — ustawowe zakotwiczenie oczekiwania zgodności z KWCAG, które płynie z wytycznych MSIT i NIA do sektora prywatnego.

Architektura egzekwowania ustawy o sieciach spoczywa na MSIT poprzez Koreańską Komisję Komunikacji i Koreańską Komisję Norm Komunikacyjnych w sprawach dotyczących treści, z sankcjami administracyjnymi dostępnymi za poważne lub powtarzające się uchybienia obowiązkom z art. 32. W praktyce ustawa o sieciach jest częściej przywoływana jako regulacyjne tło niż jako wiodące narzędzie egzekwowania — cywilna droga ustawy antydyskryminacyjnej z 2007 r. była aktywniejszym mechanizmem w sądach — ale działa jako drugie ramię regulacyjnego nacisku na prywatnych operatorów ICT.

Ustawa o koreańskim języku migowym i uznanie KSL

Ustawa o koreańskim języku migowym z 2016 r. (한국수화언어법) to ustawa, która formalnie uznaje koreański język migowy (한국수화언어, KSL) za język urzędowy społeczności Głuchych w Korei Południowej, na równi z mówionym koreańskim. Ustawa nakłada na organy państwowe i samorządowe pozytywny obowiązek zapewnienia tłumaczenia na KSL w prowadzeniu usług publicznych, używania KSL w nadawaniu publicznym i komunikacji rządowej tam, gdzie jest to rozsądnie wymagane, oraz promowania edukacji KSL i szkolenia tłumaczy KSL. Ustawa jest istotna w kontekście dostępności cyfrowej, ponieważ uzasadnia włączanie ścieżek wideo z tłumaczeniem na KSL (zamiast rozwiązań wyłącznie z napisami) jako właściwego usprawnienia w audiowizualnych treściach sektora publicznego oraz wpływa na obowiązki regulatora nadawania dotyczące okien tłumaczenia na KSL dla programów na żywo.

Pozwy zbiorowe o dostępność internetową — charakterystyczny wkład Korei

Korea Południowa jest wyjątkowo aktywna wśród jurysdykcji Azji i Pacyfiku w postępowaniach zbiorowych dotyczących dostępności internetowej. Kombinacja w ustawie z 2007 r. (a) bezpośredniego prywatnego prawa do powództwa, (b) odwróconego ciężaru dowodu oraz (c) dostępności roszczenia o zaniechanie była wykorzystywana przez koreańskie organizacje praw osób z niepełnosprawnościami i zespoły prawne pro bono do wnoszenia trwałego strumienia głośnych powództw przeciwko dużym platformom i dostawcom usług od 2017 r.

Wśród najistotniejszych spraw w rejestrze z lat 2019–2024: powództwo cywilne z 2017 r. przeciwko dwóm największym dystrybutorom filmów w kraju w sprawie braku napisów rozszerzonych i audiodeskrypcji w krajowych premierach kinowych — sprawa, która ostatecznie dała wiążące obowiązki usuwania barier dla dystrybutorów po latach postępowań apelacyjnych; tzw. „sprawa OTT“ przeciwko dużym serwisom streamingowym w sprawie niedostępnych interfejsów treści i nieodpowiednich procesów napisów; liczne powództwa przeciwko krajowym i międzynarodowym platformom e-commerce w sprawie niedostępnych procesów zakupowych; oraz seria postępowań NHRCK i cywilnych przeciwko krajowym aplikacjom usług finansowych w sprawie niedostępnych interfejsów uwierzytelniania i przelewów. Sąd Okręgowy w Seulu i Sąd Wyższy w Seulu wydały orzeczenia nakazujące określone środki usuwania barier, z zasądzeniami w skromnym przedziale na powoda (zwykle 300 000 do 3 mln KRW na indywidualnego powoda — około 220 do 2200 USD — ale pomnożonymi przez członków grupy i towarzyszącymi nakazom o zaniechanie, których koszty zgodności przyćmiewają zasądzenia pieniężne).

Dwie cechy koreańskiego rejestru zasługują na uwagę międzynarodowych zespołów ds. zgodności. Po pierwsze, sądy były skłonne wydawać prospektywne nakazy o zaniechanie wymagające określonego usuwania barier technicznych w wyznaczonym terminie, z dorozumianym (a czasem wyraźnym) zabezpieczeniem w postaci egzekwowania na wzór kary za obrazę sądu, jeśli termin zostanie przekroczony. Po drugie, odwrócony ciężar dowodu wielokrotnie przekształcał obronę pozwanych „byłoby to technicznie niemożliwe“ w trudne zadanie dowodowe — pozwany musi przedstawić konkretne dowody techniczne niemożliwości lub nadmiernego obciążenia, a gołe twierdzenia o koszcie zasadniczo nie wystarczały.

Sankcje — wielowarstwowa piramida ekspozycji

Koreańska architektura kar różni się kształtem od modelu UE: nie ma kompleksowej tabeli kar administracyjnych obejmującej ustawy o prawach osób z niepełnosprawnościami. Ekspozycja pochodzi natomiast z warstwowej kombinacji odszkodowań cywilnych, roszczeń o zaniechanie, sankcji karnej za niepodporządkowanie się nakazom naprawczym, sektorowych kar regulacyjnych na mocy ustawy o sieciach oraz reputacyjnych konsekwencji ustaleń NHRCK i utraty znaku certyfikacji. Poniższe kwoty przedstawiono głównie w KRW, z wartościami referencyjnymi w USD przy około 1360 KRW = 1 USD (kurs referencyjny z połowy 2026 r.; leżące u podstaw kwoty w KRW są ustawowe i nie zmieniają się wraz z kursem).

Warstwa 1 — odszkodowania cywilne na mocy art. 46 ustawy z 2007 r.

Ustawa z 2007 r. pozwala powodom dochodzić zarówno szkody majątkowej, jak i niemajątkowej wynikającej z dyskryminacji. Nie ma ustawowego limitu szkody niemajątkowej; koreańskie sądy oceniają ją według dotkliwości naruszenia, czasu trwania dyskryminującego zachowania, wielkości i postępowania pozwanego, istnienia grupy dotkniętych użytkowników oraz szerszych konsekwencji dla interesu publicznego. Zasądzenia na powoda w sprawach dyskryminacji ze względu na niepełnosprawność zwykle mieściły się w przedziale 300 000 – 5 000 000 KRW (około 220 – 3700 USD), z wyższymi zasądzeniami zarezerwowanymi dla spraw z powtarzającymi się odmowami, poważnymi konsekwencjami lub systematycznym wykluczaniem grupy użytkowników. Znaczenie ekonomiczne art. 46 leży mniej w kwocie na powoda niż w połączeniu wielu powodów na mocy koreańskich reguł postępowania cywilnego dotyczących powiązanych roszczeń oraz równoległym roszczeniu o zaniechanie dostępnym na mocy art. 48.

Warstwa 2 — roszczenie o zaniechanie na mocy art. 48

Artykuł 48 ustawy z 2007 r. upoważnia sądy do nakazania określonego usuwania barier — do wymagania od pozwanego podjęcia lub powstrzymania się od określonego postępowania, w wyznaczonym terminie, w celu wyeliminowania dyskryminującego skutku. W sprawach dotyczących dostępności internetowej dało to nakazy sądowe wymagające wskazanego usuwania barier technicznych (zapewnienie tekstu alternatywnego, dostępnych napisów rozszerzonych, dostępnych procesów uwierzytelniania) według nadzorowanego przez sąd harmonogramu, z groźbą egzekwowania na wzór kary za obrazę sądu przy przekroczonych terminach. Koszt zgodności z nakazem o zaniechanie wobec dużej platformy rutynowo sięga miliardów wonów (milionów USD) i jest dominującą ekspozycją ekonomiczną dla dużych operatorów.

Warstwa 3 — nakazy naprawcze Ministerstwa Sprawiedliwości i sankcja karna

Gdy NHRCK uzna, że dyskryminacja jest poważna, umyślna lub nie została usunięta mimo zalecenia Komisji, sprawa może zostać skierowana do Ministerstwa Sprawiedliwości na mocy art. 43 ustawy z 2007 r. MOJ może wówczas wydać wiążący nakaz naprawczy. Niepodporządkowanie się prawomocnemu nakazowi naprawczemu MOJ bez uzasadnienia jest przestępstwem na mocy art. 50, zagrożonym pozbawieniem wolności do trzech lat lub grzywną do 30 mln KRW (około 22 000 USD). Sankcja karna była stosowana oszczędnie, ale istnienie karnego zabezpieczenia istotnie kształtuje zachowanie pozwanych w fazie po zaleceniu NHRCK.

Warstwa 4 — sankcje sektorowe ustawy o sieciach

Dla dostawców usług ICT uchybiających obowiązkom z art. 32 ustawy o sieciach MSIT i Koreańska Komisja Komunikacji mogą wydawać nakazy naprawcze wsparte karami administracyjnymi, z pułapami kar ustalonymi dekretem prezydenckim i stopniowanymi według wielkości przedsiębiorstwa i dotkliwości uchybienia. Tor ustawy o sieciach był historycznie wykorzystywany jako regulacyjne uzupełnienie cywilnej drogi ustawy z 2007 r., a nie jako samodzielne narzędzie egzekwowania.

Warstwa 5 — utrata certyfikacji i wpływ na zamówienia publiczne

Utrata lub nieodnowienie certyfikacji jakości dostępności internetowej NIA nie jest karą w sensie ustawowym, ale dla każdego operatora obsługującego koreański sektor publiczny na podstawie umowy zamówieniowej — administracji centralnej, samorządów, uczelni publicznych, banków sektora publicznego, platform nadawania publicznego — brak aktualnej certyfikacji rutynowo oznacza twardą barierę uprawnienia do udziału w zamówieniach. Ekspozycja ekonomiczna tutaj, w przeliczeniu na umowę, swobodnie przewyższa ekspozycję na odszkodowania cywilne z warstw 1–3 dla każdego operatora ze znaczącym przychodem z koreańskiego sektora publicznego. Koreańskie organizacje praw osób z niepełnosprawnościami i prasa publikują także rankingi statusu certyfikacji dostępności, z konsekwencjami reputacyjnymi dla głośnych operatorów komercyjnych, którzy tracą certyfikacje.

Warstwa 6 — ekspozycja na Protokół fakultatywny CRPD ONZ

Po ratyfikacji przez Koreę w 2022 r. Protokołu fakultatywnego do CRPD koreańscy powodowie, którzy wyczerpali krajowe środki, mogą złożyć indywidualne zawiadomienie do Komitetu CRPD. Stanowiska Komitetu nie są bezpośrednio wiążące dla państwa koreańskiego jako kwestia krajowego egzekwowania, ale generują znaczną presję polityczną i reputacyjną, są rutynowo przywoływane przez koreańskie sądy i NHRCK oraz kształtują kolejny cykl sprawozdań okresowych. Pierwsze koreańskie zawiadomienia z Protokołu fakultatywnego złożono w 2023 r. i przechodzą przez ocenę dopuszczalności w 2026 r.

Praktyka egzekwowania i perspektywy

Liczba spraw NHRCK dotyczących dyskryminacji ze względu na niepełnosprawność stale rosła od wejścia w życie ustawy z 2007 r., a skargi dotyczące dostępności cyfrowej wyłoniły się jako odrębny nurt mniej więcej od 2014 r. Komisja publikuje roczne statystyki otrzymanych skarg dotyczących dyskryminacji ze względu na niepełnosprawność, wydanych zaleceń i dalszej zgodności; ostatnie raporty opisują trwały wzrost rok do roku skarg związanych z usługami cyfrowymi, napędzany migracją usług publicznych, bankowości, handlu detalicznego i rozrywki na kanały cyfrowe. Zalecenia Komisji są przestrzegane w zdecydowanej większości spraw bez dalszej eskalacji; niewielka mniejszość, która przechodzi do skierowania do Ministerstwa Sprawiedliwości i dalej do nakazów naprawczych MOJ, jest wysoce widoczna i ukształtowała zachowanie w całym sektorze.

Tor postępowań cywilnych wyraźnie przyspieszył od 2019 r. Koreańskie organizacje praw osób z niepełnosprawnościami — najbardziej znane Solidarity Against Disability Discrimination, Koreańska Federacja Organizacji Osób z Niepełnosprawnościami oraz sieć zespołów postępowań pro bono kierowana przez doświadczonych prawników interesu publicznego — wniosły trwałą serię strategicznych spraw przeciwko dużym platformom w kinematografii, streamingu, e-commerce, usługach finansowych i transporcie. Skumulowany wpływ na zachowanie koreańskiego sektora prywatnego w zakresie dostępności był istotniejszy niż w jakiejkolwiek innej jurysdykcji Azji i Pacyfiku.

Egzekwowanie i monitorowanie sektora publicznego trwają przez program certyfikacji NIA oraz okresowe ćwiczenia monitorujące koordynowane przez MSIT. Program prac na lata 2024–2026 kładł nacisk na dostępność aplikacji mobilnych (gdzie zgodność z KMAAG pozostaje w tyle za zgodnością z KWCAG w wielu objętych zakresem organizacjach), dostępność usług tożsamości cyfrowej i uwierzytelniania oraz dostępność platform nadawania publicznego na żądanie.

Co nadchodzi w latach 2026–27

Trzy konkretne zjawiska warte obserwacji. Po pierwsze, standard odniesienia KWCAG 2.2 jest w aktywnym wdrażaniu operacyjnym i ma w pełni zastąpić KWCAG 2.1 w schemacie certyfikacji NIA w 2026 r., z odpowiednim zaostrzeniem kryteriów monitorowania MSIT. Po drugie, pierwsze koreańskie indywidualne zawiadomienia na mocy Protokołu fakultatywnego CRPD przechodzą przez ocenę dopuszczalności i meritum w Komitecie CRPD, ze stanowiskami spodziewanymi do 2027 r. — i z odpowiednią presją polityczną na wdrażanie ustawy z 2007 r. i ustawy o sieciach. Po trzecie, ramy ustawy o koreańskim języku migowym są rozszerzane na szersze obowiązki dotyczące nadawania i wideo na żądanie, z konsekwencjami dla dostępności cyfrowych usług audiowizualnych oferowanych koreańskim konsumentom.

Po stronie postępowań rejestry spraw dotyczących dostępności kin, OTT i usług finansowych mają postępowania apelacyjne przechodzące przez Sąd Najwyższy Korei (대법원) w latach 2026–27, a orzeczenia na poziomie szczytowym w sprawie zakresu art. 20 ustawy z 2007 r., wykładni obowiązku racjonalnych usprawnień na mocy art. 4 oraz standardu „nadmiernego obciążenia“ na mocy art. 47 ukształtują koreańską praktykę dostępności w sektorze prywatnym na resztę dekady.