Stany Zjednoczone

Stany Zjednoczone mają najbardziej rozdrobniony krajobraz prawa dostępności spośród wszystkich dużych gospodarek — i jako jedyne państwo, gdzie dominującym silnikiem egzekwowania są prywatne spory sądowe, a nie krajowy regulator. Americans with Disabilities Act z 1990 r. (ADA) oraz Rehabilitation Act z 1973 r. ustalają federalną podstawę w zatrudnieniu, usługach rządowych, miejscach publicznych, programach finansowanych federalnie i zamówieniach federalnych. Ustawy sektorowe — CVAA dla komunikacji, Air Carrier Access Act dla lotnictwa, § 255 dla sprzętu telekomunikacyjnego — nakładają się na nie. Przepisy stanowe, takie jak kalifornijska Unruh Civil Rights Act i nowojorskie NYSHRL / NYCHRL, dodają mnożniki odszkodowań ustawowych, które zamieniają jeden niedostępny przepływ płatności w klasowe ryzyko liczone w milionach. Federalna ADA sama zapewnia w prywatnych powództwach Title III jedynie środki nakazowe plus honoraria adwokackie, ale to mechanizm przerzucania kosztów z 42 U.S.C. § 12205 napędził w połowie lat dwudziestych ponad cztery tysiące federalnych pozwów o dostępność internetową rocznie.

Fundament konstytucyjny i traktatowy

Konstytucja Stanów Zjednoczonych nie zawiera klauzuli właściwej dla dyskryminacji ze względu na niepełnosprawność. Klauzula równej ochrony Czternastej Poprawki była interpretowana jako sięgająca działań państwa opartych na niepełnosprawności, ale tylko w ramach kontroli racjonalnej podstawy — najbardziej pobłażliwego poziomu kontroli konstytucyjnej — po sprawie City of Cleburne v. Cleburne Living Center, Inc., 473 U.S. 432 (1985). Oznacza to, że praktyczną podstawą federalnych praw osób z niepełnosprawnościami w Stanach Zjednoczonych jest ustawa, a nie konstytucja. Uprawnienie Kongresu do uchwalenia ADA wobec podmiotów prywatnych opiera się na klauzuli handlowej; wobec administracji stanowej i lokalnej — na Sekcji 5 Czternastej Poprawki, jak ją wyłożono w Tennessee v. Lane, 541 U.S. 509 (2004) i ograniczono w Board of Trustees of the University of Alabama v. Garrett, 531 U.S. 356 (2001).

Po stronie traktatów międzynarodowych Stany Zjednoczone podpisały Konwencję ONZ o prawach osób niepełnosprawnych (CRPD) 30 lipca 2009 r., ale jej nie ratyfikowały. Głosowanie ratyfikacyjne w Senacie w grudniu 2012 r. zabrakło pięciu głosów do wymaganej większości dwóch trzecich, a traktat nie został ponownie przedłożony pod obrady w żadnym z kolejnych Kongresów. Stany Zjednoczone nie są zatem stroną CRPD i nie podlegają cyklowi okresowego przeglądu Komitetu ds. Praw Osób Niepełnosprawnych. CRPD ma ograniczoną wagę interpretacyjną w sądach amerykańskich; operacyjnymi ramami prawnymi jest wyłącznie krajowe prawo ustawowe. To odróżnia USA od każdej innej gospodarki OECD porównywalnej wielkości — wszystkie one ratyfikowały konwencję i składają okresowe sprawozdania do Komitetu.

Krajobraz federalny: ADA + Rehabilitation Act

Federalna podstawa dostępności opiera się na dwóch filarach: Americans with Disabilities Act z 1990 r. oraz Rehabilitation Act z 1973 r. Razem obejmują zatrudnienie, administrację stanową i lokalną, miejsca publiczne, programy finansowane federalnie i zamówienia federalne — z różnymi agencjami, różnymi środkami ochrony i różną dostępnością prywatnego prawa do powództwa dla każdego z nich.

ADA Title I (42 U.S.C. § 12111 et seq.) zakazuje dyskryminacji w zatrudnieniu ze względu na niepełnosprawność przez pracodawców zatrudniających 15 lub więcej osób, wymaga racjonalnych usprawnień w razie braku nadmiernych trudności i jest egzekwowany przez Equal Employment Opportunity Commission (EEOC) poprzez 29 CFR Part 1630. Prywatny powód musi najpierw złożyć zarzut do EEOC i uzyskać list uprawniający do powództwa; limity odszkodowań cywilnych na podstawie 42 U.S.C. § 1981a wahają się od 50 000 $ do 300 000 $ na powoda w zależności od wielkości pracodawcy.

ADA Title II (42 U.S.C. § 12131 et seq.) zakazuje dyskryminacji przez stanowe i lokalne podmioty rządowe — każdą agencję, departament, sąd, system transportu, publiczny okręg szkolny, uniwersytet publiczny i jednostkę o szczególnym przeznaczeniu. Department of Justice egzekwuje Title II na podstawie 28 CFR Part 35 i może kierować sprawy do prokuratorów federalnych w celu postępowania przed sądem federalnym. Prywatni powodowie mogą pozywać bezpośrednio na podstawie 42 U.S.C. § 12133. Końcowa reguła DOJ z 8 kwietnia 2024 r. nowelizująca 28 CFR Part 35 (89 Fed. Reg. 31320) po raz pierwszy nakłada konkretny standard zgodności technicznej na treści internetowe i aplikacje mobilne administracji stanowej i lokalnej: WCAG 2.1 na poziomie AA. Terminy zgodności są rozłożone według wielkości podmiotu — podmioty publiczne liczące 50 000 lub więcej mieszkańców (oraz okręgi o szczególnym przeznaczeniu porównywalnej wielkości) muszą zapewnić zgodność do 24 kwietnia 2026 r.; mniejsze podmioty do 26 kwietnia 2027 r.

ADA Title III (42 U.S.C. § 12181 et seq.) jest najczęściej rozpatrywanym przepisem amerykańskiego prawa dostępności. Zakazuje dyskryminacji ze względu na niepełnosprawność przez miejsca publiczne — restauracje, hotele, sklepy detaliczne, teatry, gabinety lekarskie, siłownie, banki — oraz pełną listę dwunastu wymienionych kategorii w 42 U.S.C. § 12181(7). Department of Justice egzekwuje Title III na podstawie 28 CFR Part 36, a prywatni powodowie mogą pozywać na podstawie 42 U.S.C. § 12188 o środki nakazowe oraz rozsądne honoraria adwokackie, honoraria biegłych i koszty na podstawie 42 U.S.C. § 12205. Na podstawie federalnego ADA Title III nie przysługują odszkodowania wyrównawcze ani karne — przepis o przerzucaniu kosztów jest całym ekonomicznym silnikiem prywatnych sporów Title III, uzupełnionym (w Kalifornii i kilku innych stanach) o odszkodowania ustawowe prawa stanowego, które doczepiają się do federalnego roszczenia ADA.

Najbardziej sporną kwestią doktrynalną w prawie Title III jest to, czy witryny internetowe są same w sobie „miejscami publicznymi“. Federalne okręgi apelacyjne są podzielone. Pierwszy, Drugi i Siódmy Okręg uznają, że witryna może być miejscem publicznym sama w sobie, niezależnie od tego, czy ma jakikolwiek związek ze sklepem fizycznym (Carparts Distribution Center, Inc. v. Automotive Wholesaler's Ass'n of New England, Inc., 37 F.3d 12 (1st Cir. 1994); Doe v. Mutual of Omaha Insurance Co., 179 F.3d 557 (7th Cir. 1999)). Trzeci, Szósty, Dziewiąty i Jedenasty Okręg wymagają „związku“ (nexus) między niedostępną witryną a fizycznym miejscem publicznym (Robles v. Domino's Pizza, LLC, 913 F.3d 898 (9th Cir. 2019); Gil v. Winn-Dixie Stores, Inc., 993 F.3d 1266 (11th Cir. 2021)). Sąd Najwyższy wielokrotnie odmawiał podjęcia tej kwestii, najgłośniej w październiku 2019 r., gdy odmówił przyjęcia sprawy Domino's Pizza, LLC v. Robles, 140 S. Ct. 122 (2019). Wybór forum w okręgach o szerszej regule jest rutynową strategią po stronie powodów.

Rehabilitation Act z 1973 r. (29 U.S.C. § 791 et seq.) obejmuje sektor federalny i beneficjentów finansowania federalnego w trzech torach. Section 501 obejmuje zatrudnienie federalne. Section 504 obejmuje każdy program lub działalność otrzymujące federalną pomoc finansową — szpitale przyjmujące Medicare lub Medicaid, uniwersytety przyjmujące federalną pomoc dla studentów, agencje transportowe przyjmujące dotacje FTA oraz całą konstelację finansowanych federalnie podmiotów non-profit i stanowych. Section 504 importuje standard Title II dla beneficjentów stanowych/lokalnych oraz standard Title III dla beneficjentów prywatnych. Section 508 (29 U.S.C. § 794d) nakłada obowiązki dostępności na zamówienia rządu federalnego dotyczące technologii informacyjno-komunikacyjnych; nowelizacja Section 508 z 2017 r., skodyfikowana w 36 CFR Part 1194 przez US Access Board, zharmonizowała federalny standard zamówień z WCAG 2.0 na poziomie AA oraz z unijnym standardem EN 301 549.

Federalne ustawy sektorowe

Obok trzonu ADA–Rehabilitation Act funkcjonują trzy federalne ustawy sektorowe, które wyciągają całe branże z ogólnych ram i wprowadzają je w dedykowany reżim regulacyjny.

21st Century Communications and Video Accessibility Act z 2010 r. (CVAA), Pub. L. 111-260, znowelizowała Communications Act z 1934 r., rozszerzając obowiązki dostępności na zaawansowane usługi komunikacyjne (połączony i niepołączony VoIP, komunikaty elektroniczne, interoperacyjne wideokonferencje), programy wideo dostarczane przez IP, sprzęt używany do zaawansowanych usług komunikacyjnych oraz interfejsy użytkownika urządzeń cyfrowych wyświetlających programy wideo. Federal Communications Commission wdraża CVAA poprzez 47 CFR Parts 6, 7, 14, 79 i przepisy powiązane oraz wydaje nakazy kar za niezgodność. Przepisy wykonawcze CVAA nakładają również wymogi jakości napisów zamkniętych, obowiązki audiodeskrypcji na czołowe sieci nadawcze i kablowe oraz wymogi dostępności informacji alarmowych.

Air Carrier Access Act z 1986 r., 49 U.S.C. § 41705, zakazuje dyskryminacji ze względu na niepełnosprawność przez amerykańskich i zagranicznych przewoźników lotniczych operujących do, z lub w obrębie Stanów Zjednoczonych. Department of Transportation egzekwuje ACAA poprzez 14 CFR Part 382. Subpart C Part 382 — znacznie znowelizowany w 2013 r. i ponownie w 2024 r. — nakłada konkretne obowiązki na witryny przewoźników, aplikacje mobilne, zautomatyzowane kioski na lotniskach w USA oraz pokładowe systemy rozrywki. Duzi przewoźnicy zawarli z DOT ugody z komponentami kar cywilnych: United Airlines zapłaciły 2 mln $ w 2016 r. za naruszenia ACAA obejmujące obsługę wózków inwalidzkich i dostępność witryny; Delta Air Lines zapłaciły 750 000 $ w 2011 r. za niedostępne witryny i kioski; American Airlines otrzymały karę cywilną 50 mln $ w 2025 r. za systematyczne niedociągnięcia w obsłudze wózków inwalidzkich, w tym braki ujawnień internetowych, największą karę ACAA w historii DOT.

Section 255 Communications Act z 1934 r., 47 U.S.C. § 255, wymaga, aby producenci sprzętu telekomunikacyjnego i dostawcy usług telekomunikacyjnych czynili swoje oferty dostępnymi i użytecznymi dla osób z niepełnosprawnościami tam, gdzie jest to łatwo osiągalne. FCC egzekwuje Section 255 poprzez 47 CFR Part 6. Section 255 poprzedza CVAA i nakłada się z nią pod pewnymi względami; FCC wydała wytyczne interpretacyjne godzące obie w kwestiach takich jak zaawansowane usługi komunikacyjne i usługi oparte na IP.

Mnożnik prawa stanowego

Stanowe ustawy o dostępności są obszarem, w którym amerykańskie ramy odbiegają najbardziej dramatycznie od każdej innej dużej gospodarki. Przepisy stanowe nie są wypierane przez federalną ADA — ADA wprost zachowuje surowsze prawa stanowe i lokalne w 42 U.S.C. § 12201(b). Garstka stanów wykorzystała to uprawnienie do uchwalenia przepisów o odszkodowaniach ustawowych, które zamieniają oparty wyłącznie na środkach nakazowych reżim federalnej ADA w reżim odszkodowań finansowych poprzez doczepiane roszczenia prawa stanowego.

Kalifornia — Unruh Civil Rights Act (Cal. Civ. Code § 51) jest najistotniejsza. Unruh zakazuje dyskryminacji przez „wszelkie przedsiębiorstwa każdego rodzaju“ w Kalifornii; włącza naruszenia ADA przez odniesienie (Munson v. Del Taco, Inc., 46 Cal. 4th 661 (2009)), a Cal. Civ. Code § 52(a) przewiduje odszkodowanie ustawowe 4 000 $ za odmowę dostępu plus honoraria adwokackie i koszty. Wiele odrębnych odmów dostępu podczas tej samej wizyty można podnieść jako wiele naruszeń. California Disabled Persons Act (Cal. Civ. Code § 54.3) przewiduje minimalne odszkodowanie ustawowe 1 000 $ za naruszenie na równoległej podstawie. Kalifornia uchwaliła reformy w 2012 r. (SB 1186) i 2015 r. (AB 1521), by ukrócić seryjne spory o wady budowlane, ale reformy te nie ograniczają istotnie powodów w sprawach o dostępność internetową, którzy nadal składają pozwy w sądach stanowych Kalifornii w dużym wolumenie.

Nowy Jork prowadzi dwie równoległe ustawy — stanową i miejską. New York State Human Rights Law (Exec. Law § 296) i New York City Human Rights Law (NYC Admin. Code § 8-101 et seq.) zakazują obie dyskryminacji ze względu na niepełnosprawność w miejscach publicznych. NYCHRL jest bardziej agresywna z tych dwóch: jest interpretowana liberalnie na korzyść powodów z nakazu Rady Miasta Nowy Jork (NYC Admin. Code § 8-130), dopuszcza odszkodowania karne i stosuje niższy standard związku przyczynowego niż prawo federalne. Typowe zasądzenia NYCHRL w rozstrzygniętych sprawach o dostępność mieszczą się w zakresie 5 000–50 000 $ na powoda, z honorariami adwokackimi dodatkowo. Pozwy w federalnych sądach Southern i Eastern District of New York dotyczące dostępności witryn konsekwentnie przodują w kraju od 2018 r.

Inne znaczące reżimy stanowe: Illinois Human Rights Act (775 ILCS 5) przewiduje odszkodowania 1 000–10 000 $ plus honoraria adwokackie; ustawa o miejscach publicznych Massachusetts (M.G.L. c. 272 §§ 92A, 98) przewiduje odszkodowania ustawowe i honoraria adwokackie; New Jersey Law Against Discrimination (N.J.S.A. 10:5-1 et seq.) przewiduje nielimitowane odszkodowania wyrównawcze i karne; Texas Human Resources Code § 121, Florida § 760 oraz Ohio R.C. § 4112 dopełniają główne reżimy stanowe, do których powodowie doczepiają federalne roszczenia ADA.

Rezultatem jest zjawisko „seryjnych powodów“: niewielka liczba kancelarii po stronie powodów składa bardzo duże wolumeny niemal identycznych pozwów, szczególnie w Kalifornii, Nowym Jorku, na Florydzie i (od niedawna) w Illinois. Pozwy celują w małe i średnie przedsiębiorstwa z obecnością internetową, lecz ograniczonymi budżetami zgodności, i rozstrzygają się szybko przez ugody łączące mapę drogową naprawy z wypłatą honorarium adwokackiego w zakresie 5 000–25 000 $ na sprawę. Federalne pozwy o dostępność internetową oscylowały wokół 4 000–5 000 rocznie przez lata 2023 i 2024 według branżowych obserwatorów, a długo trwający kalifornijski rejestr stanowy Unruh dodaje kilka tysięcy więcej.

Normy techniczne i zgodność

USA nie mają jednej technicznej normy dostępności tak jak UE ma EN 301 549. Różne ustawy odwołują się do różnych reżimów technicznych, a dokładna wersja WCAG, która ma zastosowanie, różni się w zależności od sektora i roku.

Nowelizacja Section 508 z 2017 r. kodyfikuje WCAG 2.0 na poziomie AA w 36 CFR § 1194.1 et seq. dla zamówień rządu federalnego na technologie informacyjno-komunikacyjne. Nowelizacja zharmonizowała federalny standard zamówień z unijnym EN 301 549, upraszczając zgodność dostawcom sprzedającym na obu rynkach. Końcowa reguła DOJ z kwietnia 2024 r. na podstawie Title II nakłada WCAG 2.1 na poziomie AA na treści internetowe i aplikacje mobilne administracji stanowej i lokalnej, w rozłożonym harmonogramie 2026/2027. DOJ nie wydał jeszcze (na połowę 2026 r.) długo oczekiwanej regulacji Title III, która ustaliłaby standard techniczny dla miejsc publicznych sektora prywatnego; brak federalnej regulacji jest tym, co napędza podział orzeczniczy między okręgami i powiązaną praktyczną niepewność „co oznacza zgodność?“.

Reżimy techniczne sektorowe nakładają się: FCC wydała przepisy wykonawcze dotyczące jakości napisów zamkniętych (47 CFR § 79.1) i audiodeskrypcji (47 CFR § 79.3); 14 CFR Part 382 Subpart C DOT wymaga zgodności WCAG 2.0 AA na witrynach amerykańskich przewoźników lotniczych; OCR Department of Education egzekwuje dostępność wobec uniwersytetów i szkół K-12 przez odniesienie do WCAG 2.0 / 2.1 AA. Ekosystem certyfikacji zawodowej — poświadczenia Certified Professional in Accessibility Core Competencies (CPACC) i Web Accessibility Specialist (WAS) International Association of Accessibility Professionals — daje rynkowi pracy sygnał o zdolności do zgodności technicznej, ale nie stanowi prawnej bezpiecznej przystani.

Kary — pełny stos ekspozycji

Pięciowarstwowy stos ekspozycji w USA jest bardziej rozproszony między aktorami egzekwowania niż w jakimkolwiek państwie członkowskim UE, a dominującą warstwą jest warstwa 3 — prywatne odszkodowania ustawowe prawa stanowego i honoraria adwokackie — a nie warstwa federalnych kar administracyjnych. Wszystkie poniższe kwoty są w dolarach amerykańskich (USD) i odzwierciedlają korekty inflacyjne z 2023 r. dla federalnych pułapów kar pieniężnych na podstawie Federal Civil Penalties Inflation Adjustment Act Improvements Act z 2015 r.

Warstwa federalna administracyjna jest w wartościach bezwzględnych skromna według standardów UE — pułap FCC 112 536 $ za naruszenie jest z grubsza porównywalny z niemieckim limitem BFSG 100 000 € za zdarzenie. To, co czyni amerykański stos ekspozycji wyjątkowym, to warstwa 3, droga odszkodowań ustawowych prawa stanowego, oraz wolumen, w jakim jest wykorzystywana. Pojedyncza kalifornijska sprawa Unruh wymierzona w niedostępny przepływ płatności może podnieść pięć lub dziesięć odrębnych odmów dostępu, generując roszczenie odszkodowawcze 20 000–40 000 $ plus honoraria adwokackie, a wszystko to na podstawie naruszenia federalnej ADA, które nie kosztuje pozwanego praktycznie nic w odszkodowaniach wyrównawczych według samego prawa federalnego.

Zasądzenie honorarium adwokackiego z 42 U.S.C. § 12205 (i jego odpowiedniki w prawie stanowym) to nośny mechanizm ekonomiczny. Sądy federalne wielokrotnie orzekały, że zasądzenia honorariów w wygranych sprawach ADA muszą być „rozsądne“, ale mogą o rzędy wielkości przewyższać odzyskane odszkodowanie. Orzeczenie Dziewiątego Okręgu w sprawie Vargas v. Howell, 949 F.3d 1188 (9th Cir. 2020) oraz orzeczenie Jedenastego Okręgu w sprawie Norelus v. Denny's, Inc., 628 F.3d 1270 (11th Cir. 2010) wyznaczają strukturę analityczną; w praktyce zasądzenia honorariów w rozstrzygniętych sprawach Title III skupiają się w zakresie 5 000–25 000 $ na sprawę przy ugodzie i mogą sięgać sześciu cyfr w sprawach rozstrzyganych procesowo.

Główne opublikowane ugody z ostatniej dekady ilustrują górny kraniec. Target Corporation rozstrzygnął pozew zbiorowy NFB v. Target w 2008 r. na 6 mln $ plus środki nakazowe — pierwszą dużą ugodę klasową o dostępność internetową. H&R Block zapłacił około 100 000 $ plus kompleksowe zobowiązania do naprawy witryny w ugodzie sądowej z DOJ z 2014 r. Hilton Worldwide zapłacił 50 000 $ plus rozległą naprawę witryny i systemu rezerwacji w ugodzie sądowej z DOJ z 2010 r. American Airlines zapłaciły 50 mln $ w 2025 r. w największej w historii ugodzie ACAA DOT, na stanie faktycznym łączącym niedociągnięcia w obsłudze wózków inwalidzkich z brakami ujawnień internetowych. Domino's Pizza, po orzeczeniu Dziewiątego Okręgu przeciwko niej w kwestii związku w 2019 r., rozstrzygnęła sprawę leżącą u podstaw za nieujawnioną kwotę w 2021 r.

Dorobek egzekwowania i perspektywy

Federalne egzekwowanie DOJ na podstawie ADA Title II i III było stałe, lecz selektywne przez lata dwudzieste — agencja wybiera sprawy o wzorzec lub praktykę i głośne ugody sądowe, zamiast ścigać pojedyncze witryny. Obciążenie sprawami Disability Rights Section łączy proaktywne przeglądy zgodności, dochodzenia oparte na skargach oraz opinie amicus curiae w znaczących sporach prywatnych. Końcowa reguła dostępności internetowej dla Title II z kwietnia 2024 r. stanowi największe merytoryczne rozszerzenie regulacji dostępności DOJ od czasu standardów dostępnego projektowania ADA z 2010 r. i najistotniejsze federalne działanie regulacyjne w zakresie dostępności bieżącej dekady.

Egzekwowanie FCC CVAA było stałe — agencja wydaje nakazy kar wobec przewoźników i producentów sprzętu za niedociągnięcia w dostępności zaawansowanych usług komunikacyjnych, braki audiodeskrypcji i problemy z jakością napisów zamkniętych. Egzekwowanie DOT ACAA gwałtownie się nasiliło przez lata 2024 i 2025 pod kierunkiem Office of Aviation Consumer Protection, a nakaz kary cywilnej 50 mln $ dla American Airlines stanowi przełomowe działanie. Egzekwowanie przez prokuratorów generalnych stanów było najbardziej aktywne w Kalifornii (gdzie biuro prokuratora generalnego regularnie włącza się w egzekwowanie Unruh) i w Nowym Jorku (gdzie Biuro Praw Obywatelskich prokuratora generalnego Nowego Jorku prowadzi sprawy o dostępność na podstawie NYSHRL przeciwko dużym detalistom, bankom i obiektom rozrywkowym).

Silnik prywatnych sporów działa nadal w opisanych powyżej wolumenach: branżowi obserwatorzy odnotowali około 4 000–5 000 federalnych pozwów ADA o dostępność internetową rocznie przez lata 2023 i 2024, skoncentrowanych w SDNY, EDNY, Central District of California i Southern District of Florida, z długim ogonem spraw w każdym innym okręgu federalnym. Orzeczenia Robles v. Domino's Pizza i Gil v. Winn-Dixie pozostają nośnymi precedensami sądów okręgowych; Sąd Najwyższy nadal odmawia okazji do rozstrzygnięcia leżącego u podstaw podziału między okręgami.

Co nadchodzi w latach 2026–27

Trzy konkretne kierunki dominują w kalendarzu 2026–27. Po pierwsze, terminy zgodności reguły dostępności internetowej DOJ dla Title II: 24 kwietnia 2026 r. dla dużych stanowych i lokalnych podmiotów rządowych (50 000 mieszkańców lub więcej) oraz 26 kwietnia 2027 r. dla mniejszych podmiotów. Pierwsza runda egzekwowania DOJ po terminie oraz prywatnych sporów Title II według nowego standardu zacznie przechodzić przez sądy federalne w połowie i pod koniec 2026 r. Po drugie, długo oczekiwana regulacja DOJ dla Title III dotycząca dostępności internetowej sektora prywatnego — obiecywana od wstępnego zawiadomienia o proponowanej regulacji z 2010 r. i wciąż niewydana — pozostaje na agendzie regulacyjnej; czy pojawi się w 2026 r., zależy od priorytetów administracji. Po trzecie, US Access Board zasygnalizował drugą nowelizację Section 508, by śledzić WCAG 2.2, gdy leżące u podstaw normy techniczne dojrzeją, a wdrażanie CVAA przez FCC nadal rozszerza się na 5G i usługi oparte na IP. Podział między okręgami w kwestii tego, czy witryny są „miejscami publicznymi“, pozostaje dojrzały do rozpatrzenia przez Sąd Najwyższy, lecz nierozstrzygnięty.