Senegal

Senegal nam zijn Loi d'orientation sociale relative à la promotion et à la protection des droits des personnes handicapées — de kaderwet ter bevordering en bescherming van de rechten van personen met een beperking — aan in 2010 (Loi n° 2010-15) en maakte deze operationeel via een uitvoeringsbesluit van 2012. De wet is opgebouwd rond de carte d'égalité des chances, een gelijke-kansenkaart die de houder recht geeft op omschreven voordelen en bescherming op het gebied van gezondheidszorg, onderwijs, vervoer en sociale diensten. Senegal ratificeerde het VN-Verdrag inzake de rechten van personen met een handicap, en de wet van 2010 vormt de voornaamste nationale omzetting hiervan.

De kaderwet sociale oriëntatie

De wet van 2010 is een kaderwet: zij stelt de rechten vast van personen met een beperking op de belangrijkste terreinen — gezondheidszorg, onderwijs, beroepsopleiding, arbeid, vervoer en de gebouwde omgeving — en legt de bestuurlijke architectuur vast voor de levering ervan. Het centrale element is de carte d'égalité des chances, een kaart die wordt afgegeven aan personen met een beperking en die fungeert als toegangspoort tot wettelijke voordelen en aanpassingen. De wet vereiste een uitvoeringsbesluit om operationeel te worden; dat besluit volgde in 2012, twee jaar na de aanneming, en dat is de datum waarop het stelsel geacht kan worden praktische werking te hebben gekregen.

Bestuur en handhaving

De uitvoering wordt geleid door het ministerie dat verantwoordelijk is voor sociale actie, dat de gelijke-kansenkaart beheert en de sectoroverschrijdende verplichtingen van de wet coördineert. Het Senegalesisch model is administratief en op voordelen gebaseerd in plaats van sanctiegericht: het voornaamste instrument is het recht op uitkeringen verbonden aan de kaart, niet een toezichthouder die toegankelijkheidsboetes oplegt. Net als elders in de regio wordt de kloof tussen de tekst van het statuut en de levering op de grond bepaald door de budgettoewijzing en de bestuurlijke capaciteit, en specifieke jurisprudentie inzake discriminatie op grond van toegankelijkheid is beperkt.

Digitale toegankelijkheid

Er is geen afzonderlijk nationaal webtoegankelijkheidsstatuut. Naarmate Senegal zijn e-overheid en digitale overheidsdiensten uitbreidt, is digitale toegankelijkheid een opkomende in plaats van gecodificeerde verplichting, en is WCAG nog niet ingebed als bindende referentienorm voor de publieke sector op de manier zoals dat in Zuid-Afrika of Kenia het geval is.