Gebarentaal (vooraf opgenomen)

Wat het vereist

Elke vooraf opgenomen audio in gesynchroniseerde media moet vergezeld gaan van een gebarentaalinterpretatie. De interpretatie moet zichtbaar zijn in een duidelijk herkenbaar gedeelte van de video — doorgaans een ingezet hoek of een zij-aan-zij-opmaak — en moet aansluiten bij de gebarentaal die relevant is voor het publiek (NGT voor het Nederlandse taalgebied, ASL voor Amerikaans Engels, BSL voor Brits Engels, LSF voor Frans, enzovoort).

Hoe te voldoen

• Schakel een gekwalificeerde gebarentaaltolk in, geen horende persoon die een cursus heeft gevolgd.
• Kadreer de tolk van de taille omhoog zodat gezichtsuitdrukkingen én handvormen beide zichtbaar zijn.
• Gebruik een rustige, afleidingsvrije achtergrond — de handen en het gezicht van de tolk moeten leesbaar blijven.
• Bied een afzonderlijke gebarentaalversie van de video aan, of integreer de tolk in een ingezet picture-in-picture-scherm.
• Kies de juiste gebarentaal voor het publiek: NGT, ASL, BSL, Auslan, Libras, enz. — dit zijn afzonderlijke talen.
• Sta indien mogelijk toe dat het tolkinzet kan worden vergroot of verplaatst.

Veelvoorkomende fouten

• Ervan uitgaan dat ondertiteling aan de vereiste voldoet — dat is niet het geval; gebarentaal en geschreven taal zijn verschillende talen.
• Tolkinzet bijgesneden zodat alleen de handen zichtbaar zijn, waardoor de gezichtsgrammatica ontbreekt.
• Verkeerde taalkoppeling — ASL bij een Britse overheidsvideo, of een generieke „gebaren“-tolk die niet vloeiend is.
• Tolkvideo in 144p-resolutie waarbij handvormen onleesbaar zijn.
• Gebarentaalversie geproduceerd voor de keynote maar weggelaten bij elke parallelle sessie.

Waarom het belangrijk is

Voor gebruikers voor wie gebarentaal de eerste taal is, is ondertiteling lezen in een tweede taal — gebarentaalinterpretatie is het dichtstbijzijnde equivalent van gesproken dialoog. AAA is zelden contractueel vereist, maar hoogprofileerde publiekssector- en omroepcontent neemt gebarentaal steeds vaker op als basislijn.