Uitspraak

Wat er wordt gevraagd

Wanneer de betekenis van een woord zonder de uitspraak onduidelijk is, moet de pagina een manier bieden zodat gebruikers de bedoelde uitspraak kunnen achterhalen. Klassieke Engelse voorbeelden zijn heteroniemen: “lead” (het metaal versus leiden), “bow” (een knoop versus buigen), “read” (tegenwoordige versus verleden tijd).

In het Japans, Chinees en andere talen met uitgebreide homografie is het probleem veel groter — geschreven kanji of hanzi kunnen verwijzen naar meerdere lezingen met verschillende betekenissen.

Hoe hieraan te voldoen

• Geef een fonetische spelling tussen haakjes naast het ambigue woord.
• Gebruik ruby-annotaties (<ruby> en <rt>) voor Oost-Aziatische talen om de uitspraak boven de basistekst te markeren.
• Link naar een geluidsopname van het woord.
• Gebruik IPA (Internationaal Fonetisch Alfabet) wanneer het publiek dit naar verwachting kan lezen.
• Annoteer voor poëzie en songteksten waarbij het metrum afhangt van een specifieke uitspraak de omstreden woorden.

Veelvoorkomende fouten

• Educatieve inhoud over poëzie, muziek of taalkunde die draait om uitspraak, maar geen uitspraakaanwijzingen bevat.
• Tweetalige inhoud met kanji die meerdere lezingen kent, zonder furigana, waarbij de verkeerde lezing de betekenis verandert.
• Merknamen, plaatsnamen of wetenschappelijke termen met een niet-vanzelfsprekende uitspraak, zonder enige gids.

Waarom het belangrijk is

Dit is een specifiek AAA-criterium dat vooral relevant is in onderwijs, taalkunde, taalleersites en Oost-Aziatische inhoud. Schermlezers kunnen ambigue heteroniemen verkeerd uitspreken, ongeacht eventuele opmaak — het succescriterium vraagt ook dat menselijke lezers een manier hebben om te verduidelijken, aangezien de verkeerde uitspraak de betekenis van een zin kan omdraaien. De techniek is redactioneel: wanneer een woord twee lezingen heeft die de betekenis veranderen, moet dat worden geannoteerd.