Wielka Brytania

Brytyjski system dostępności po brexicie jest napędzany orzecznictwem i egzekwowany przez trybunały, a nie karami administracyjnymi. Główny ciężar dźwigają dwa krajowe filary: Equality Act 2010 obejmuje usługi sektora prywatnego, pracodawców i organy publiczne poprzez antycypacyjny obowiązek racjonalnych usprawnień; Public Sector Bodies (Websites and Mobile Applications) Accessibility Regulations 2018 (PSBAR) — zachowane jako przejęte prawo UE po brexicie — ustala techniczną poprzeczkę sektora publicznego na poziomie WCAG 2.1 AA. Europejski Akt o Dostępności nie obowiązuje w Wielkiej Brytanii. Irlandia Północna ma odrębne ramy równości i odmienną trajektorię rynku towarów w ramach Windsor Framework. Tabela grzywien jest niewielka; tabele odszkodowań trybunalskich i wykluczeń z zamówień — nie.

Fundament konstytucyjny i traktatowy

Wielka Brytania nie ma skodyfikowanej konstytucji. Główną ustawą antydyskryminacyjną jest Equality Act 2010, który skonsolidował dziewięć wcześniejszych instrumentów antydyskryminacyjnych — w tym Disability Discrimination Act 1995 — w jedną ustawę obejmującą dziewięć cech chronionych. Pod nią Human Rights Act 1998 włącza Europejską Konwencję Praw Człowieka do prawa krajowego; artykuł 14 EKPC (zakaz dyskryminacji czytany łącznie z innymi prawami Konwencji) działa jako bezpiecznik w sprawach angażujących obowiązki organów publicznych.

Na poziomie traktatowym Wielka Brytania podpisała Konwencję ONZ o prawach osób niepełnosprawnych 30 marca 2007 r. i ratyfikowała ją 8 czerwca 2009 r. Wielka Brytania złożyła deklaracje interpretacyjne do artykułów 12 (zdolność prawna), 24 (edukacja) i 27 (praca i zatrudnienie) oraz zastrzeżenia do aspektów artykułów 24 i 27. Konwencja jest monitorowana krajowo przez Equality and Human Rights Commission, która jest wyznaczonym niezależnym mechanizmem monitorowania na potrzeby artykułu 33 dla Wielkiej Brytanii, obok Equality Commission for Northern Ireland oraz Scottish Human Rights Commission. Najnowsze Uwagi Końcowe Komitetu CRPD dotyczące Wielkiej Brytanii (wydane w ramach cyklu sprawozdawczego z artykułu 35) wskazały edukację włączającą, reformy zabezpieczenia społecznego oraz dostęp do usług publicznych jako obszary trwałego zaniepokojenia.

Punkt konstytucyjny istotny dla planowania budżetu zgodności jest taki: w Wielkiej Brytanii nie istnieje centralna agencja administracyjna z bieżącym uprawnieniem do karania prywatnych operatorów za niedostępną witrynę w sposób, w jaki mogą to teraz robić niemieckie czy hiszpańskie organy nadzoru rynku na mocy Europejskiego Aktu o Dostępności. Ekspozycja przebiega zamiast tego przez postępowania sądowe, dochodzenia regulacyjne i skutki w zamówieniach publicznych.

Dostępność sektora publicznego: PSBAR 2018

Public Sector Bodies (Websites and Mobile Applications) (No. 2) Accessibility Regulations 2018 — powszechnie określane jako PSBAR — przedłożono parlamentowi w sierpniu 2018 r. i weszły one w życie 23 września 2018 r., w unijnym terminie transpozycji Dyrektywy (UE) 2016/2102 (Dyrektywy w sprawie dostępności stron internetowych). Przetrwały brexit jako przejęte prawo UE na mocy European Union (Withdrawal) Act 2018 oraz Retained EU Law (Revocation and Reform) Act 2023 i pozostają w mocy w niezmienionej co do istoty postaci.

PSBAR liczy dwanaście regulacji i jeden załącznik. Cztery obowiązki napędzające bieżącą pracę nad zgodnością to:

• Zgodność (Regulacja 4). Objęte podmioty muszą uczynić swoje witryny i aplikacje mobilne „postrzegalnymi, funkcjonalnymi, zrozumiałymi i solidnymi” — czyli zgodnymi ze standardem technicznym ustalonym przez regulatora. Obecna praktyka brytyjska, określona w wytycznych PSBAR Cabinet Office, to zgodność z WCAG 2.1 poziom AA przez EN 301 549 v3.2.1. WCAG 2.2 nie jest jeszcze obowiązkowe, choć wytyczne GDS zalecają zespołom projektowanie pod jego kątem, gdzie to możliwe.
• Deklaracja dostępności (Regulacja 6). Każdy objęty podmiot musi opublikować deklarację obejmującą status zgodności, treści niedostępne objęte odstępstwem nieproporcjonalnego obciążenia, treści wyłączone z zakresu (widżety stron trzecich, dokumenty biurowe sprzed 2018 r., archiwalne wideo) oraz mechanizm informacji zwrotnej. Cabinet Office publikuje wzór deklaracji, który większość resortów przyjmuje dosłownie.
• Stosowanie etapowe. 23 września 2018 r. dla witryn opublikowanych w tym dniu lub później; 23 września 2020 r. dla witryn istniejących; 23 czerwca 2021 r. dla aplikacji mobilnych.
• Egzekwowanie (Regulacja 8). Minister ds. Cabinet Office jest organem egzekucyjnym dla Anglii, Walii i Irlandii Północnej; ministrowie szkoccy pełnią równoważną funkcję w Szkocji. Minister monitoruje zgodność i może wydać opublikowane zawiadomienie przedstawiające ustalenia o niezgodności; ostatecznym środkiem w sądzie jest droga przez Equality and Human Rights Commission.

Bieżące monitorowanie należy do Government Digital Service (GDS) w ramach Cabinet Office. GDS prowadzi program uproszczonych i pogłębionych skanów przewidziany w decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2018/1524 — zachowany w praktyce brytyjskiej mimo brexitu — i publikuje ustalenia w kwartalnym raporcie monitorowania. Pierwszy pełny cykl monitorowania objął 12 miesięcy do września 2021 r.; do cyklu 2024–25 program skanował rocznie około 1 000 witryn w skanie uproszczonym i ~100 w skanie pogłębionym, przy czym resorty centralne były skanowane z większą częstotliwością niż szersza populacja jednostek pomocniczych i władz lokalnych.

Kluczowy punkt strukturalny PSBAR dotyczy tego, czego nie zawiera. Nie ma harmonogramu kar administracyjnych. Regulacje nie upoważniają Ministra do nałożenia kary pieniężnej za niezgodność. Zamiast tego architektura egzekwowania opiera się na (i) publicznej presji reputacyjnej opublikowanych ustaleń monitorowania, (ii) listach ministerialnych i terminach naprawczych oraz (iii) eskalacji do EHRC w celu wszczęcia dochodzenia w sprawie czynu niezgodnego z prawem na mocy Equality Act, jeśli niezgodność się utrzymuje.

Dostępność sektora prywatnego: Equality Act 2010

Dla sektora prywatnego ustawą operacyjną jest Equality Act 2010. Ustawa traktuje niepełnosprawność jako cechę chronioną (sekcja 6) i nakłada obowiązek dokonania racjonalnych usprawnień na usługodawców, pracodawców, dostawców edukacji, stowarzyszenia oraz organy publiczne. Obowiązek jest określony w sekcjach 20–22 i skonkretyzowany w załączniku 21; w usługach i funkcjach publicznych obowiązek jest „antycypacyjny”, co oznacza, że usługodawca musi rozważyć, jak udostępnić usługi osobom z niepełnosprawnościami w ogóle, a nie tylko reagować, gdy poprosi o to konkretny niepełnosprawny klient.

Obowiązek racjonalnych usprawnień ma trzy człony: (i) gdy przepis, kryterium lub praktyka stawia osoby z niepełnosprawnościami w istotnie niekorzystnym położeniu, podjąć racjonalne kroki, by uniknąć niekorzystnego położenia; (ii) gdy cecha fizyczna stawia osoby z niepełnosprawnościami w istotnie niekorzystnym położeniu, podjąć racjonalne kroki, by ją usunąć, zmienić lub zapewnić sposób jej uniknięcia; (iii) gdy brak środka pomocniczego stawia osoby z niepełnosprawnościami w istotnie niekorzystnym położeniu, podjąć racjonalne kroki, by zapewnić ten środek. Trzeci człon jest najczęściej angażowany przez roszczenia z zakresu dostępności cyfrowej: niedostępną witrynę, aplikację lub kiosk traktuje się jako „przepis, kryterium lub praktykę” tworzącą istotnie niekorzystne położenie, a niezapewnienie dostępnych alternatyw lub nieusunięcie bariery leżącej u podstaw stanowi podstawę stwierdzenia dyskryminacji.

Sekcja 29 stosuje obowiązki antydyskryminacyjne ustawy do świadczenia usług i wykonywania funkcji publicznych. Zasięg jest celowo szeroki: obejmuje każdą „osobę zaangażowaną w świadczenie usługi na rzecz ogółu lub części społeczeństwa”, a kodeks praktyki EHRC dotyczący usług potwierdza, że usługi online, aplikacje mobilne i terminale samoobsługowe mieszczą się jednoznacznie w zakresie. Nie ma wyłączenia dla MŚP ani mikroprzedsiębiorstw; obowiązek stosuje się proporcjonalnie do tego, co jest racjonalne dla operatora, co naturalnie skaluje się do wielkości i zasobów dostawcy.

Z tej konstrukcji płyną dwie konsekwencje. Po pierwsze, każda witryna sektora prywatnego używana do świadczenia usługi w Wielkiej Brytanii podlega obowiązkowi racjonalnych usprawnień niezależnie od tego, gdzie operator ma siedzibę, o ile usługa jest oferowana użytkownikom brytyjskim. Po drugie, ponieważ obowiązek jest antycypacyjny, pytanie w postępowaniu rzadko dotyczy tego, czy dane usprawnienie było racjonalne w oderwaniu — chodzi o to, czy dostawca pomyślał z wyprzedzeniem o niepełnosprawnych użytkownikach i wbudował dostępność.

Europejski Akt o Dostępności (Dyrektywa (UE) 2019/882) nie obowiązuje w Wielkiej Brytanii. Wielka Brytania opuściła UE przed terminem transpozycji EAA, a rząd nie wprowadził równoważnego ustawodawstwa krajowego. Irlandia Północna jest w innym położeniu: w ramach Windsor Framework określone unijne reguły dotyczące towarów nadal stosują się do produktów wprowadzanych na rynek Irlandii Północnej, a obowiązki EAA po stronie produktów (terminale samoobsługowe, czytniki e-booków, konsumenckie urządzenia końcowe) przechodzą do sprzedaży na tym rynku tą drogą. Obowiązki EAA po stronie usług nie stosują się w Irlandii Północnej.

Przekrojowy bezpiecznik: egzekwowanie przez EHRC

Equality and Human Rights Commission, ustanowiona przez Equality Act 2006 i działająca od października 2007 r., jest ustawowym regulatorem Equality Act 2010 w Anglii, Walii i Szkocji. Jej zestaw narzędzi egzekucyjnych, określony w sekcjach 20–32 ustawy z 2006 r., obejmuje uprawnienia, jakich nie ma żaden inny regulator w brytyjskim ekosystemie dostępności.

Cztery uprawnienia w szczególności kształtują ekspozycję. Po pierwsze, formalne dochodzenia na mocy sekcji 20: EHRC może wszcząć dochodzenie w sprawie tego, czy wskazana osoba popełniła czyn niezgodny z prawem na mocy Equality Act, z ustawowymi uprawnieniami do gromadzenia informacji i opublikowanym dokumentem zakresu. Po drugie, zawiadomienia o czynie niezgodnym z prawem na mocy sekcji 21: gdy EHRC uzna, że popełniono czyn niezgodny z prawem, może wydać formalne zawiadomienie nakazujące adresatowi przygotowanie planu działań zapobiegających powtórzeniu; zawiadomienie podlega zaskarżeniu do Employment Tribunal lub county court. Po trzecie, porozumienia z sekcji 23: wiążące zobowiązania zawierane z operatorami w celu zapewnienia określonych działań bez formalnego stwierdzenia bezprawności; naruszenie porozumienia z sekcji 23 jest samo w sobie wykonalne w sądzie. Po czwarte, kontrola sądowa i interwencja trybunalska: EHRC może interweniować w sporach między podmiotami prywatnymi i może wystąpić o kontrolę sądową decyzji organów publicznych angażujących Equality Act.

Opublikowana strategia egzekwowania EHRC w kolejnych okresach pięcioletnich wskazywała dostępność cyfrową i niewywiązywanie się z obowiązku racjonalnych usprawnień w sektorze publicznym jako priorytetowe nurty pracy. Niedawna aktywność obejmowała dochodzenia w sprawie dostępności informacji o opiece społecznej dla dorosłych, rozpatrywania skarg na dostępność transportu oraz dostępności rozwiązań zdalnych rozpraw w służbie sądów i trybunałów. Roczny raport egzekucyjny Komisji przedstawia jej bieżące otwarte dochodzenia i zakończone interwencje.

Standardy techniczne i zgodność

Poprzeczka zgodności dla sektora publicznego jest ustalona przez PSBAR i opublikowane wytyczne Cabinet Office. Aktualne brzmienie poprzeczki to WCAG 2.1 poziom AA przez EN 301 549 v3.2.1, przy czym wymogi dla aplikacji mobilnych wynikają z sekcji mobilnych EN 301 549. GDS publikuje szczegółowe wytyczne testowania — przewodniki „Making your service accessible: an introduction” oraz „Understanding accessibility requirements for public sector bodies” — które prowadzą zespoły przez oczekiwania Cabinet Office co do formy deklaracji dostępności, zakresu audytów wewnętrznych i korzystania z testów zewnętrznych.

WCAG 2.2 nie jest jeszcze obowiązkowe w ramach PSBAR. Deklarowane stanowisko Cabinet Office jest takie, że kryteria sukcesu WCAG 2.2 stanowią dobrą praktykę i że zespoły powinny dążyć do projektowania pod ich kątem, lecz regulacyjna podłoga pozostaje na poziomie 2.1 AA, dopóki regulacje lub towarzyszące wytyczne nie zostaną zaktualizowane. Oczekuje się, że ewolucja EN 301 549 ku WCAG 2.2 (prace trwające w ETSI i CEN-CENELEC) zasili odświeżenie wytycznych brytyjskich, gdy będzie stabilna.

Dla sektora prywatnego Equality Act nie określa standardu technicznego, lecz trybunały i EHRC rutynowo traktują WCAG 2.1 AA jako de facto punkt odniesienia dla oceny, czy podjęto racjonalne kroki, by udostępnić witrynę lub aplikację. Projekty zgodności usługodawców w Wielkiej Brytanii zbiegają się więc do tego samego standardu co reżim sektora publicznego, mimo że droga prawna do obowiązku jest inna.

GDS Service Standard — punkt 5 („make sure everyone can use the service”) oraz otaczające punkty przekrojowe — operacjonalizuje dostępność dla usług cyfrowych dostarczanych przez resorty rządu centralnego. Usługi ubiegające się o zatwierdzenie Service Assessment muszą wykazać testowanie dostępności z udziałem niepełnosprawnych użytkowników, a nie tylko skanowanie automatyczne. To warstwa operacyjna przekładająca poprzeczkę zgodności PSBAR na działającą metodykę zgodności w sektorze publicznym.

Kary — pełny stos ekspozycji

Odruch odczytywania brytyjskiego systemu dostępności jako „brak grzywien, niskie ryzyko” jest błędny. Kolumna kar administracyjnych jest cienka z założenia, lecz jest jedną z pięciu warstw stosu ekspozycji. Pozostałe cztery to miejsca, gdzie faktycznie leżą pieniądze. Wszystkie kwoty podano w GBP.

Warstwa 1 — egzekwowanie administracyjne (brak stałych grzywien)

PSBAR nie przewiduje kary pieniężnej. Cabinet Office egzekwuje poprzez zawiadomienia o zgodności, listy następcze i kwartalne publiczne raporty monitorowania. EHRC, na mocy Equality Act 2006, może wydawać zawiadomienia o czynie niezgodnym z prawem i zawierać porozumienia z sekcji 23; żaden z tych instrumentów nie jest grzywną, lecz oba nakładają obowiązkowe plany działań i tworzą udokumentowany rejestr zgodności, który wychwytują systemy zamówień.

Warstwa 2 — odszkodowania cywilne w trybunałach i sądach (bez limitu)

Roszczenia o dyskryminację z Equality Act rozpatrywane są w Employment Tribunal (dla roszczeń związanych z zatrudnieniem) oraz w county court w Anglii i Walii (w Szkocji Sheriff Court) dla roszczeń dotyczących usług i funkcji publicznych. Odszkodowania na mocy Equality Act są bez limitu. Rutynowo zasądza się dwa rodzaje szkody:

• Krzywda oceniana względem pasm Vento, pierwotnie określonych przez Court of Appeal w sprawie Vento v Chief Constable of West Yorkshire Police [2002] EWCA Civ 1871 i aktualizowanych corocznie wspólnymi wytycznymi Prezesów Employment Tribunals (Anglia i Walia oraz Szkocja). Dla roszczeń zgłoszonych 6 kwietnia 2024 r. lub później pasma wynoszą: pasmo dolne 1 200–12 000 £ (przypadki mniej poważne), pasmo środkowe 12 000–36 400 £ (przypadki niezasługujące na zasądzenie z pasma górnego), pasmo górne 36 400–60 700 £ (przypadki najpoważniejsze), przy czym w najbardziej wyjątkowych przypadkach zasądzenie może przekroczyć 60 700 £.
• Szkoda majątkowa — utracone zarobki, utrata szansy, wydatki poniesione, przyszła strata — oceniana wedle standardowej miary deliktowej, bez limitu.

Trybunały mogą dodatkowo zasądzić odszkodowania zaostrzone oraz, na mocy sekcji 124(2)(c), wydać zalecenia wymagające od pozwanego podjęcia kroków zmierzających do usunięcia lub zmniejszenia niekorzystnego skutku dyskryminacji wobec powoda i innych osób. Niedawne zasądzenia w county court i trybunałach w sprawach o dostępność internetową zazwyczaj mieściły się w paśmie 10 000–60 000 £ łączącym krzywdę i szkodę majątkową, przy zasądzeniach odstających wyższych tam, gdzie skutek dyskryminacyjny utrzymywał się przez długi czas lub dotknął wielu powodów, których roszczenia połączono.

Warstwa 3 — wykluczenie z zamówień publicznych

Procurement Act 2023, który wszedł w życie 24 lutego 2025 r., zastąpił Public Contracts Regulations 2015 jako główne ramy zamówień publicznych w Anglii, Walii i Irlandii Północnej. Załącznik 7 ustawy określa obligatoryjne i uznaniowe podstawy wykluczenia; podstawy uznaniowe obejmują „nieprawidłowości zawodowe” o poważnym charakterze, które — jak potwierdza towarzysząca wytyczna Cabinet Office — mogą obejmować stwierdzenia bezprawnej dyskryminacji na mocy Equality Act oraz naruszenie wiążących zobowiązań wobec EHRC. Zawiadomienie EHRC o czynie niezgodnym z prawem lub stwierdzenie dyskryminacji ze względu na niepełnosprawność przez county court / trybunał jest zatem zdarzeniem ryzyka zamówieniowego całkiem niezależnie od odszkodowania należnego indywidualnemu powodowi.

Dla dostawcy, którego główny przychód pochodzi z kontraktów rządu centralnego, NHS lub władz lokalnych, ekspozycja na wykluczenie z zamówień zazwyczaj przyćmiewa odszkodowanie w każdej indywidualnej sprawie. Procurement Act wprowadza centralną Debarment List, prowadzoną przez Ministra, na której wykluczeni dostawcy są publicznie wymieniani; decyzja o wpisaniu podlega kontroli sądowej, lecz jest administracyjnie samowykonalna w odniesieniu do wszystkich objętych instytucji zamawiających.

Warstwa 4 — roszczenia grupowe i powództwa reprezentacyjne

Wielka Brytania nie ma reżimu pozwów zbiorowych w stylu amerykańskim, lecz kilka mechanizmów pozwala sprawom o dostępność osiągać skalę. CPR Part 19.6 Group Litigation Orders pozwalają zarządzać łącznie roszczeniami rodzącymi wspólne lub powiązane kwestie faktyczne lub prawne; CPR Part 19.8 przewiduje powództwa reprezentacyjne przez jednego wskazanego reprezentanta w imieniu innych o tym samym interesie, a orzeczenie Sądu Najwyższego w sprawie Lloyd v Google [2021] UKSC 50 doprecyzowało (i zawęziło) zakres CPR 19.8 w kontekście praw do danych. EHRC może samodzielnie wszczynać postępowania we własnym imieniu na mocy uprawnień z Equality Act 2006, w tym powództwa reprezentacyjne, i korzystała z tych uprawnień w wybranych sprawach o dużym oddziaływaniu.

Warstwa 5 — ekspozycja reputacyjna i ministerialna

Metodyka monitorowania PSBAR produkuje publiczne raporty kwartalne wymieniające niezgodne podmioty sektora publicznego. Dla resortów rządu centralnego i głośnych jednostek pomocniczych koszt polityczny i reputacyjny wymienienia w kwartalnym raporcie monitorowania jest sam w sobie istotnym następstwem, niezależnym od jakiegokolwiek formalnego kroku egzekucyjnego, który po nim nastąpi. Porównywalne dynamiki reputacyjne działają w sektorze prywatnym, gdy EHRC wszczyna formalne dochodzenie na mocy sekcji 20 Equality Act 2006: zakres jest publikowany, a sam okres dochodzenia często rodzi zobowiązania naprawcze uprzedzające formalne stwierdzenie.

Praktyka egzekucyjna i perspektywy

Program monitorowania PSBAR działa od 2020 r. i wyraźnie dojrzał w kolejnych cyklach. Kwartalne raporty monitorowania GDS pokazują wyraźny wzorzec: grupa resortów rządu centralnego jest najbardziej konsekwentnie zgodna; populacja władz lokalnych i trustów NHS wykazuje uporczywą zmienność; a jednostki pomocnicze plasują się gdzieś pośrodku. Pierwszy trwały spadek poważnych ustaleń o niezgodności pojawił się w cyklu sprawozdawczym 2022–23, który Cabinet Office przypisał dojrzewaniu wewnętrznych zespołów ds. dostępności w resortach po terminie wdrożenia z 2020 r.

Po stronie Equality Act wiodącymi orzeczeniami dotyczącymi racjonalnych usprawnień pozostaje pasmo decyzji trybunalskich i apelacyjnych narosłych wokół niewywiązywania się z usprawnień w kontekście zatrudnienia — w tym potraktowanie przez Employment Appeal Tribunal antycypacyjnego członu obowiązku oraz ujęcie przez Court of Appeal testu proporcjonalności dla tego, co liczy się jako usprawnienie „racjonalne”. Sprawy o dostępność internetową wnoszone przez county courts są już na tyle częste, że nie wywołują już branżowego zaskoczenia; ugoda jest wynikiem modalnym, a sprawy docierające do wyroku zwykle dotyczą pozwanych, którzy zaangażowali się późno lub wprost odmówili działań naprawczych.

Strategia egzekwowania EHRC na lata 2025–28 wskazuje dostęp do usług publicznych, system odwołań w zabezpieczeniu społecznym oraz dostępność wymiaru sprawiedliwości (w tym rozwiązania zdalnych rozpraw) jako obszary priorytetowe. Niezależny komentarz ze środowiska praw osób z niepełnosprawnościami wzywał Komisję do częstszego korzystania z uprawnień do formalnych dochodzeń; Komisja odpowiedziała, że ukierunkowana interwencja plus opublikowane wytyczne dają szybszą zmianę zachowań niż otwarte dochodzenia.

Co nadchodzi w latach 2026–27

Trzy konkretne zjawiska do śledzenia. Po pierwsze, Procurement Act 2023 osiąga koniec pierwszego pełnego cyklu operacyjnego w 2026 r.; oczekuje się odświeżenia not polityki zamówień (PPN) Cabinet Office dotyczących zamówień uwzględniających dostępność, a pierwsza runda decyzji o wpisach na Debarment List ustali praktyczną poprzeczkę dla tego, co liczy się jako „nieprawidłowości zawodowe” mogące uzasadnić wykluczenie ze względu na dostępność. Po drugie, Cabinet Office zasygnalizował ministerialny przegląd PSBAR, z opcjami obejmującymi rozszerzenie na finansowane publicznie usługi sektora prywatnego, dostosowanie poprzeczki zgodności do WCAG 2.2, gdy EN 301 549 nadrobi, oraz jaśniejszą ścieżkę eskalacji między monitorowaniem Cabinet Office a egzekwowaniem przez EHRC. Po trzecie, odrębna trajektoria EAA Irlandii Północnej w ramach Windsor Framework nadal się rozgrywa dla produktów wprowadzanych na rynek tego regionu — praktyczną konsekwencją jest to, że brytyjscy producenci sprzedający terminale samoobsługowe, czytniki e-booków i konsumenckie urządzenia interfejsowe na rynek Irlandii Północnej powinni spodziewać się śledzenia wymogów zgodności z EAA, mimo że ich sprzedaż w Wielkiej Brytanii pozostaje regulowana jedynie przez Equality Act i prawo ochrony konsumentów.