Ustawa o równości i PSBAR w Wielkiej Brytanii: obowiązki cyfrowe po brexicie

Opis obrazu: Pałac Westminsterski i Big Ben o złotej godzinie widziany zza Tamizy — instytucjonalna kotwica prawa dostępności w Wielkiej Brytanii po brexicie.

Czas czytania: 11 minut

Wielka Brytania opuściła Unię Europejską 31 stycznia 2020 roku, ale nie opuściła europejskich ram dostępności. W 2026 roku obok siebie nadal funkcjonują dwa reżimy, które razem określają, co organizacja w Wielkiej Brytanii jest winna niepełnosprawnemu użytkownikowi w sieci: Equality Act 2010 — powszechna ustawa antydyskryminacyjna obejmująca usługi cyfrowe od czasu, gdy skonsolidowała i zastąpiła Disability Discrimination Act 1995 — oraz Public Sector Bodies (Websites and Mobile Applications) (No. 2) Accessibility Regulations 2018, znane pod niezbyt zgrabnym akronimem PSBAR, które transponowały unijną Dyrektywę w sprawie dostępności stron internetowych (2016/2102) do prawa brytyjskiego jeszcze przed brexitem i przetrwały wystąpienie jako prawo UE zachowane w porządku krajowym. Oba reżimy działają w tandemie: PSBAR to reżim techniczny dla podmiotów publicznych; Equality Act to powszechny obowiązek obejmujący każdego, kto świadczy usługi — zarówno publiczne, jak i prywatne.

Niniejszy artykuł to przewodnik na 2026 rok dotyczący tego, jak oba reżimy współdziałają, jak Equality and Human Rights Commission (EHRC) je egzekwuje, co proponuje zmienić aktualizacja PSBAR 2.2 — której konsultacje zamknięto 14 lutego 2026 roku — oraz w jaki sposób prywatni dostawcy usług cyfrowych, formalnie poza zakresem PSBAR, zostają do niego wciągnięci kontraktowo przez klauzule zamówień publicznych. Szerszą mapę regulacyjną można znaleźć w krajowym indeksie przepisów dotyczących praw osób z niepełnosprawnościami oraz w raporcie z pierwszego roku egzekwowania EAA, które wspólnie umieszczają brytyjski reżim po brexicie w jego europejskim kontekście.

Podwójne ramy — w jednym akapicie

Equality Act 2010 to powszechny obowiązek: każdy „usługodawca“ — kategoria wystarczająco szeroka, by objąć prywatnych sprzedawców, banki, operatorów transportu, uczelnie i organizacje charytatywne — nie może dyskryminować osób z niepełnosprawnościami w sposobie oferowania lub świadczenia usługi i musi dokonywać „racjonalnych usprawnień“ w celu usunięcia istotnej niedogodności. Ustawa nie wymienia stron internetowych ani aplikacji mobilnych. Nie musi. Towary, usługi i obiekty dostarczane online są usługami w rozumieniu art. 29, a obowiązek racjonalnych usprawnień z art. 20 obejmuje powierzchnię cyfrową równie pewnie jak wejście do budynku. PSBAR nakłada się na ten powszechny obowiązek dla jednej konkretnej klasy podmiotów. Stosuje się do stron internetowych i aplikacji mobilnych podmiotów sektora publicznego, ustala prescryptywny standard techniczny (WCAG 2.2 na poziomie AA dla nowych treści od 23 czerwca 2025 roku zgodnie z ścieżką konsultacyjną, obok długotrwałej bazowej 2.1 AA), wymaga deklaracji dostępności według określonego szablonu i nadaje rolę egzekwowania funkcji monitorowania Government Digital Service (GDS) oraz EHRC.

Oba reżimy nakładają się, a nie sprzeczają. Samorząd, który nie spełnia wymogów PSBAR, jest niemal z definicji naruszającym obowiązek racjonalnych usprawnień wynikający z Equality Act. Prywatny sprzedawca, który nie zapewnia dostępności, nie może być objęty monitoringiem GDS, ale może być pozwany na podstawie Equality Act przez poszkodowanego konsumenta lub zbadany przez EHRC w ramach jego uprawnień dochodzeniowych z art. 23. Podwójna struktura oznacza, że organizacja w Wielkiej Brytanii odpowiadając na pytanie „czy nasza strona jest zgodna z prawem?“ musi odpowiedzieć na dwa odrębne pytania: czy spełniliśmy standard techniczny i czy spełniliśmy powszechny obowiązek.

Equality Act 2010: przepisy, które działają w internecie

Equality Act skonsolidował dziewięć istniejących wcześniej ustaw antydyskryminacyjnych w jednych ramach w październiku 2010 roku. Kluczowe przepisy dla dostępności cyfrowej nie są nowością — zostały odziedziczone po Disability Discrimination Act 1995, przeredagowane i rozszerzone — ale ich zastosowanie do stron internetowych i aplikacji jest teraz ugruntowane.

Art. 20 — obowiązek racjonalnych usprawnień

Art. 20 nakłada trzy wymogi: tam, gdzie przepis, kryterium lub praktyka stawia osobę z niepełnosprawnością w istotnie niekorzystnej sytuacji, podmiot zobowiązany musi podjąć rozsądne kroki, by uniknąć tej niedogodności; tam, gdzie czyni to cecha fizyczna — rozsądne kroki w celu jej usunięcia, zmiany lub zapewnienia możliwości jej obejścia; oraz — co jest kluczowe dla usług cyfrowych — tam, gdzie brak pomocy dodatkowej stawia osobę z niepełnosprawnością w istotnie niekorzystnej sytuacji, rozsądne kroki w celu jej zapewnienia. Ustawowy Kodeks Praktyki EHRC dotyczący Usług, Funkcji Publicznych i Stowarzyszeń (2011) wprost wymienia strony internetowe, usługi internetowe i udostępnianie informacji w dostępnych formatach jako objęte art. 20. Kasa w sklepie internetowym niekompatybilna z czytnikiem ekranu, film wideo bez napisów rozszerzonych, formularz niemożliwy do wypełnienia samą klawiaturą — wszystko to, w interpretacji Komisji, stanowi naruszenie obowiązku racjonalnych usprawnień.

Dwie cechy art. 20 sprawiają, że jest on bardziej wymagający niż odpowiedniki w niektórych innych jurysdykcjach. Obowiązek jest antycypacyjny: usługodawca musi z góry zastanowić się, jakich usprawnień będą zazwyczaj potrzebować osoby z niepełnosprawnościami, a nie czekać na prośbę. I jest ciągły: gdy usprawnienie jest wymagane, pozostaje wymagane — strona, która była dostępna przy uruchomieniu, ale po redesignie już nie jest, nie dopełniła obowiązku dzięki dawnej zgodności.

Art. 29 — usługi i funkcje publiczne

Art. 29 zakazuje dyskryminacji przez osobę zajmującą się świadczeniem usług na rzecz ogółu społeczeństwa lub jego części. Definicja obejmuje handel prywatny, usługi profesjonalne, transport, usługi zbliżone do edukacyjnych i platformy cyfrowe działające na rynku brytyjskim. W art. 29 nie ma rozróżnienia publiczno-prywatnego — księgarnia i samorząd są nim objęte tak samo — i nie ma minimalnego progu przychodów zwalniającego małego podmiotu. Sklep internetowy prowadzony przez jedną osobę jest w świetle prawa usługodawcą w tych celach.

Art. 149 — obowiązek równości sektora publicznego

Art. 149 nakłada na organy publiczne dalszy „obowiązek równości sektora publicznego“ (PSED) polegający na właściwym uwzględnianiu, w wykonywaniu swoich funkcji, potrzeby eliminowania dyskryminacji, wyrównywania szans i wspierania dobrych relacji między osobami posiadającymi chronione cechy a tymi, którzy ich nie posiadają. PSED jest procesowy — chodzi o poważne rozważenie kwestii, a nie osiągnięcie konkretnego rezultatu — ale jego zastosowanie w zamówieniach publicznych jest ważne: instytucja zamawiająca, która nie wpisała dostępności do specyfikacji umowy na usługi cyfrowe, może być zakwestionowana za niedopełnienie obowiązku przed jej podpisaniem.

PSBAR: warstwa prescryptywna dla podmiotów publicznych

Public Sector Bodies (Websites and Mobile Applications) (No. 2) Accessibility Regulations 2018 (SI 2018/952) transponowały Dyrektywę (UE) 2016/2102 do prawa brytyjskiego. Przepisy weszły w życie 23 września 2018 roku, z etapowymi terminami: strony opublikowane po tej dacie musiały być zgodne do 23 września 2019 roku; strony opublikowane przed tą datą — do 23 września 2020 roku; aplikacje mobilne miały czas do 23 czerwca 2021 roku. Po brexicie PSBAR nie wygasł. Ustawa European Union (Withdrawal) Act 2018 włączyła go jako zachowane prawo UE, a Retained EU Law (Revocation and Reform) Act 2023 pozostawił go — przynajmniej jak dotąd — na liście aktów w mocy operacyjnej.

Do kogo stosuje się PSBAR

Zakres PSBAR odpowiada dyrektywie: stosuje się do „podmiotów sektora publicznego“ definiowanych jako: państwo, organy regionalne i lokalne, podmioty prawa publicznego i związki tworzone przez którykolwiek z powyższych. W praktyce obejmuje to centralne departamenty rządowe i ich agencje wykonawcze, administracje zdecentralizowane w Szkocji, Walii i Irlandii Północnej, Narodową Służbę Zdrowia (NHS) i wszystkie trusty NHS, samorządy lokalne, straże pożarne i ratownicze, policję, szkoły finansowane ze środków publicznych i większość publicznych uczelni wyższych finansowanych ze środków publicznych oraz organy pomocnicze otrzymujące znaczące finansowanie publiczne. Przepisy wprost wyłączają nadawców (BBC i innych nadawców publicznych), niektóre nieadministracyjne aspekty określonych wzajemnych funduszy usług publicznych, zarchiwizowane treści nieaktualizowane od 23 września 2019 roku oraz transmisje audio wyłącznie na żywo. Treści osób trzecich niekontrolowane przez podmiot — na przykład hostowana wtyczka mediów społecznościowych — pozostają poza zasięgiem przepisów, ale zachęca się do stosowania standardu poprzez warunki zamówień i partnerstw.

Czego wymaga PSBAR

PSBAR nakłada cztery obowiązki. Po pierwsze, treści muszą spełniać standard techniczny — obecną podstawą jest WCAG 2.1 na poziomie AA przyjęty przez zharmonizowany standard europejski EN 301 549, przy czym konsultacje dotyczące aktualizacji do 2.2 zostały już zamknięte (więcej o tym poniżej). Po drugie, podmiot musi opublikować deklarację dostępności według wymaganego szablonu, identyfikującą treści niezgodne, podając powody niezgodności, odnotowując ocenę nieproporcjonalnego obciążenia tam, gdzie jest zgłaszane, i wyjaśniając, jak użytkownik może poprosić o dostępną alternatywę lub zgłosić problem. Po trzecie, podmiot musi terminowo odpowiadać na skargi użytkowników. Po czwarte, podmiot musi wspierać funkcję monitorowania Cabinet Office — którą obsługuje GDS Accessibility Monitoring Team — odpowiadając na zapytania audytowe i przedkładając plany naprawcze.

Wyłączenie z powodu nieproporcjonalnego obciążenia

PSBAR zezwala podmiotowi publicznemu na powołanie się na to, że spełnienie wymogów dla określonych treści wiązałoby się z „nieproporcjonalnym obciążeniem“, i zwolnienie tych treści na tej podstawie. Wyłączenie nie jest ogólnym zwolnieniem: podmiot musi przeprowadzić pisemną ocenę uwzględniającą wielkość i zasoby organizacji, szacowane korzyści dla użytkowników z niepełnosprawnościami, koszty dostępności w stosunku do szerszego budżetu organizacji oraz częstotliwość i czas trwania korzystania z treści. Deklaracja dostępności musi odzwierciedlać tę ocenę. W ramach monitorowania GDS często stwierdza, że wyłączenie jest zgłaszane bez dokumentacji oceny — to najczęstszy formalny defekt identyfikowany w audytach PSBAR od 2021 roku. Konsultacje dotyczące aktualizacji z 2026 roku zaostrzają wymagany standard dowodowy.

Jak oba reżimy współdziałają w praktyce

Użyteczny sposób odczytania podwójnych ram polega na pytaniu, dla każdej danej organizacji w Wielkiej Brytanii, który reżim jest wiążącym ograniczeniem, a który siatką bezpieczeństwa.

Wyłaniający się wzorzec jest jednoznaczny. PSBAR to wąski, ale prescryptywny reżim; Equality Act to szeroki, ale oparty na zasadach. Dla dostawcy w Wielkiej Brytanii, który nie jest ani podmiotem publicznym, ani dostawcą publicznym, PSBAR jest na pierwszy rzut oka nieistotny — ale Equality Act nie jest, i każdy dostawca, którego powierzchnia cyfrowa jest konsumowana przez osoby z niepełnosprawnościami w Wielkiej Brytanii, powinien traktować WCAG 2.2 AA jako praktyczne przybliżenie tego, czego wymaga obowiązek racjonalnych usprawnień w internecie — bo właśnie tego standardu EHRC, sądy i Kodeks Praktyki Komisji będą się od nich oczekiwać.

Egzekwowanie przez EHRC: jak wygląda realny przymus

Equality and Human Rights Commission to niezależny regulat ustawowy powołany przez Equality Act 2006, z mandatem obejmującym cechy chronione zawarte w ustawie z 2010 roku. Jego uprawnienia egzekucyjne na podstawie ustawy z 2006 roku — a w przypadku PSBAR na podstawie ram egzekwowania Equality Act 2010 rozszerzonych przez przepisy z 2018 roku — są realne, ale stosowane selektywnie. Najważniejsze są trzy narzędzia.

Porozumienia z art. 23 i zawiadomienia o niezgodnym z prawem działaniu z art. 21

Na podstawie art. 23 Equality Act 2006 EHRC może zawrzeć prawnie wiążące porozumienie z usługodawcą — zazwyczaj po dochodzeniu — w ramach którego dostawca zobowiązuje się do określonych usprawnień dostępności w określonym terminie w zamian za niepodejmowanie przez Komisję dalszych działań egzekucyjnych. Porozumienia są publiczne. Jeśli dostawca odmawia negocjacji lub narusza porozumienie, art. 21 pozwala Komisji na wydanie zawiadomienia o niezgodnym z prawem działaniu, zobowiązującego dostawcę do przygotowania planu działania; naruszenie zawiadomienia stanowi samo w sobie egzekwowalny delikt.

Kontrola sądowa

W przypadku podmiotów publicznych najczęstszą drogą egzekwowania PSBAR jest kontrola sądowa niepodejmowania przez podmiot ustawowego obowiązku. Komisja czasami finansuje lub wspiera skarżących; może również interweniować w postępowaniu jako podmiot niebędący stroną. Ostatnia presja na gruncie kontroli sądowej skupiała się na trustach NHS, trzech londyńskich dzielnicach i niewielkiej liczbie centralnych usług informacyjnych rządu, w których deklaracja dostępności deklarowała zgodność, którą audyty GDS następnie kwestionowały.

Indywidualne roszczenia na podstawie Equality Act

Osoba z niepełnosprawnością poszkodowana przez usługę cyfrową może wnieść roszczenie na podstawie art. 114 Equality Act w sądzie okręgowym — właściwym sądem dla roszczeń o dyskryminację w zakresie towarów i usług (roszczenia pracownicze trafiają do trybunału pracy). Środki zaradcze obejmują odszkodowania (w tym odszkodowania za krzywdę moralną, które w ramach Vento wynoszą od ok. 1 200 GBP na dolnym końcu do ponad 60 000 GBP na górnym), deklaracje i nakazy podjęcia przez dostawcę określonych kroków. Bariery proceduralne są realne — obowiązuje sześciomiesięczny termin przedawnienia; pomoc prawna jest ograniczona — ale liczba roszczeń dotyczących dostępności cyfrowej wzrosła istotnie od 2022 roku i obejmuje teraz stały strumień korespondencji przedprocesowej rozstrzyganej przed wniesieniem pozwu.

Aktualizacja PSBAR 2.2: co proponują konsultacje z lutego 2026 roku

Konsultacje dotyczące aktualizacji PSBAR 2.2, prowadzone wspólnie przez Cabinet Office i Government Digital Service wraz z Department for Science, Innovation and Technology, rozpoczęły się w październiku 2025 roku i zostały zamknięte dla odpowiedzi 14 lutego 2026 roku. Główna propozycja to przejście z WCAG 2.1 AA do WCAG 2.2 AA jako prescryptywnego standardu technicznego, co harmonizuje brytyjski reżim z najnowszą wersją EN 301 549 (który przyjął 2.2 w swojej rewizji z 2024 roku) i z oczekiwaniami Europejskiego Aktu o Dostępności wobec objętych nim usług sektora prywatnego od 28 czerwca 2025 roku.

Szczegóły konsultacji, wykraczające poza nagłówkową aktualizację standardu, obejmują cztery dalsze propozycje warte odnotowania.

• Udokumentowana ocena nieproporcjonalnego obciążenia staje się obowiązkowa. Tam, gdzie istniejące przepisy wymagają, by podmiot „należycie rozważył“ nieproporcjonalne obciążenie przed powołaniem się na wyłączenie, proponowana zmiana wymaga pisemnej oceny wymieniającej cztery ustawowe czynniki i wyjaśniającej wyważenie w każdym przypadku. Brak oceny będzie sam w sobie naruszeniem regulacyjnym.
• Coroczna weryfikacja deklaracji z ustalonym terminem publikacji. Deklaracje dostępności musiałyby być weryfikowane co najmniej raz w roku, a data weryfikacji musiałaby być podana w deklaracji. Obecne sformułowanie „weryfikuj przy istotnych zmianach“ doprowadziło do cichego starzenia się deklaracji.
• Wyraźne próbkowanie aplikacji mobilnych. Monitoring GDS od 2019 roku skupiał się nieproporcjonalnie na stronach internetowych; aktualizacja nadaje funkcji monitorowania wyraźny mandat do próbkowania aplikacji mobilnych w ogłoszonym rytmie.
• Wytyczne dotyczące klauzul zamówień publicznych. Crown Commercial Service ma wydać zaktualizowane wytyczne, zgodnie z którymi wszystkie ramy zamówień publicznych na usługi cyfrowe muszą wymagać zgodności z WCAG 2.2 AA, dostosowania do EN 301 549 tam, gdzie ma to zastosowanie, i utrzymywania przez dostawcę deklaracji dostępności zgodnej z PSBAR. Zmiana zawarta jest w wytycznych, a nie w ustawie — ale dla dostawców umieszczonych na ramach działa jako wymóg bezwzględny.

Odpowiedź rządu na konsultacje oczekiwana jest w drugiej połowie 2026 roku, ze zmianą PSBAR w drodze instrumentu ustawowego prawdopodobnie w 2027 roku, jeśli propozycje zostaną przyjęte w zaproponowanym kształcie.

Jak prywatni dostawcy zostają wciągnięci: droga przez zamówienia publiczne

Choć PSBAR jest na pierwszy rzut oka reżimem sektora publicznego, jego praktyczny zasięg rozciąga się daleko w sektor prywatny poprzez zamówienia publiczne. Zamówienia publiczne w Wielkiej Brytanii sięgają dziesiątek miliardów funtów rocznie, a Crown Commercial Service obsługuje portfel centralnych ram — Digital Outcomes and Specialists, G-Cloud, Network Services, Crown Hosting Data Centres i inne — za pośrednictwem których odbywa się większość centralnych zamówień rządowych i znaczna część szerszych zamówień sektora publicznego. Każda z tych ram zawiera teraz, zgodnie z polityką Cabinet Office, klauzule umowne zobowiązujące dostawcę do dostarczania treści spełniających prescryptywny standard, zapewnienia deklaracji dostępności i usuwania defektów dostępności według harmonogramu odzwierciedlającego wymogi PSBAR dla podmiotu zamawiającego.

Efekt jest znaczący. Dostawca SaaS dostarczający narzędzie do pracy dla departamentu rządu Jego Królewskiej Mości, studio projektowe budujące intranet samorządu, dostawca hostowanych formularzy obsługujący trust NHS — żaden z nich nie jest w ustawowym zakresie PSBAR, ale każdy jest w swoich umowach związany standardami równoważnymi PSBAR. Podmiot zamawiający pozostaje stroną prawnie odpowiedzialną na podstawie PSBAR, ale dostawca dostarczający niezgodne treści może zostać usunięty z ram, utracić umowę i stanąć przed roszczeniami za naruszenie. Wzorzec jest teraz na tyle powszechny, że dostawcy zamierzający prowadzić działalność w sektorze publicznym w Wielkiej Brytanii traktują zgodność z WCAG 2.2 AA jako podstawowe wymaganie rynkowego dostępu, a nie dodatkowy element specyficzny dla kontraktu.

Ta sama logika działa o jeden poziom wyżej. Główny wykonawca dużego programu rządowego przenosi klauzule zamówień publicznych na swoich podwykonawców, więc mała wyspecjalizowana firma konsultingowa dwa poziomy niżej w łańcuchu dostaw jest związana warunkami, które ostatecznie wywodzą się z PSBAR. Ten mechanizm przechodzenia zamówień przez kolejne poziomy jest drogą, za pomocą której reżim sektora publicznego ostatecznie kształtuje oczekiwania dostępności na szerszym rynku brytyjskich usług cyfrowych — podobnie jak klauzule zamówień publicznych na podstawie Section 508 kształtują ekosystem wykonawców federalnych w USA.

Co brexit zmienił, a czego nie zmienił

Warto być precyzyjnym w kwestii skutków brexitu. Ustawa Withdrawal Act zachowała PSBAR jako zachowane prawo UE; Retained EU Law (Revocation and Reform) Act 2023 stworzył ramy wygasania, ale Cabinet Office i Department for Science, Innovation and Technology pozostawiły PSBAR na liście aktów w mocy operacyjnej. Wielka Brytania nie jest zobowiązana do włączania przyszłych nowelizacji Dyrektywy w sprawie dostępności stron internetowych — ale konsultacje z 2026 roku i tak przesuwają praktykę brytyjską w kierunku EN 301 549 v3.2.1, ponieważ dywergencja kosztuje więcej niż oszczędza na rynku usług cyfrowych swobodnie wymieniającym się z UE i obsługującym brytyjskich użytkowników, którzy korzystają też z usług UE. Equality Act 2010 jest w całości krajowy i nie był objęty brexitem. Załącznik 2 Umowy Wycofania zachował prawa obywateli w Irlandii Północnej na podstawie Protokołu; Equality Act 2010 już stosuje się w Wielkiej Brytanii, a Disability Discrimination Act 1995 nadal działa w Irlandii Północnej równolegle.

Europejski Akt o Dostępności nie stosuje się bezpośrednio w Wielkiej Brytanii, ponieważ Wielka Brytania nie jest już państwem członkowskim UE. Jednak brytyjska firma sprzedająca na rynek UE jest objęta EAA w zakresie swojej działalności unijnej od 28 czerwca 2025 roku, a praktyczna rzeczywistość inżynierska jest taka, że większość brytyjskich dostawców budujących dla obu rynków dostarcza ten sam profil dostępności dla obu. Porównanie można znaleźć w raporcie z pierwszego roku egzekwowania EAA.

Implikacje praktyczne: co organizacje w Wielkiej Brytanii powinny zrobić w 2026 roku

Dla organizacji rozważających, jakim pracom związanym ze zgodnością nadać priorytet w tym roku, warto wyróżnić trzy działania.

• Podmioty sektora publicznego powinny przeprowadzić udokumentowane ponowne określenie punktu bazowego zgodnie z WCAG 2.2 AA, zamiast czekać na odpowiedź na konsultacje. Nowe kryteria sukcesu standardu — wygląd fokusa, ruchy przeciągania, rozmiar celu, spójna pomoc, nadmiarowe wprowadzanie danych i dostępne uwierzytelnianie — dotyczą rzeczywistych powierzchni, których większość usług sektora publicznego nie testowała ponownie od 2021 roku. Aktualizacja deklaracji dostępności odzwierciedlającej zgodność z 2.2 przed jakąkolwiek zmianą ustawową jest też najprostszym sposobem pokazania EHRC i GDS, że podmiot podąża we właściwym kierunku.
• Prywatni dostawcy usług cyfrowych powinni dokonać audytu swojej postawy w zakresie racjonalnych usprawnień na podstawie art. 20. Antycypacyjny, ciągły obowiązek nie pozwala na podejście „naprawimy to na żądanie“. W przypadku kasy w sklepie e-commerce, aplikacji bankowej, strony z zakupem biletów — pytanie brzmi, czy bieżące rozwiązanie w praktyce spełnia WCAG 2.2 AA, a jeśli nie — czy istnieje udokumentowany plan naprawczy z terminami. Dochodzenia EHRC zaczynają się od prośby o oba.
• Zespoły ds. zamówień publicznych powinny traktować WCAG 2.2 AA jako bezwzględne kryterium wyboru dostawcy. Aktualizacja wytycznych Crown Commercial Service jest w toku; operatorzy ram działają z wyprzedzeniem wobec zmian ustawowych; a dostawca, którego cyfrowe produkty nie spełniają 2.2, jest ryzykiem zamówień publicznych dla instytucji zamawiającej w zakresie zgodności z PSED, a nie tylko z PSBAR.

Podsumowanie: podwójny reżim, który funkcjonuje spójnie

Pięć lat po brexicie brytyjski reżim dostępności cyfrowej nie zmienił się w obawiany sposób. Equality Act pozostaje powszechnym obowiązkiem i strukturalną siatką bezpieczeństwa; PSBAR pozostaje prescryptywną warstwą dla podmiotów publicznych; EHRC egzekwuje oba z ograniczonymi, ale realnymi środkami przymusu; a klauzule zamówień publicznych wciągają sektor prywatny do standardu, niezależnie od tego, czy przepisy formalnie go obejmują. Konsultacje z 2026 roku naprawiają cztery operacyjne niedociągnięcia istniejących przepisów — wymóg dowodowy dotyczący nieproporcjonalnego obciążenia, coroczna weryfikacja deklaracji, próbkowanie aplikacji mobilnych i wytyczne dotyczące klauzul zamówień publicznych — ale nie przeprojektowują architektury. Ramy funkcjonują. Pytania na najbliższe dwa lata dotyczą rytmu egzekwowania, a nie projektu ustawowego.

Dalsze lektury na temat brytyjskiego reżimu i jego europejskich odpowiedników: przewodnik po Dyrektywie w sprawie dostępności stron internetowych, wyjaśnienie EN 301 549, raport z pierwszego roku egzekwowania EAA i krajowy indeks przepisów dotyczących praw osób z niepełnosprawnościami.

Źródła pierwotne

1. Equality Act 2010, c. 15 (Wielka Brytania), w szczególności art. 20, 29, 114 i 149. legislation.gov.uk/ukpga/2010/15/contents
2. Public Sector Bodies (Websites and Mobile Applications) (No. 2) Accessibility Regulations 2018, SI 2018/952. legislation.gov.uk/uksi/2018/952/contents/made
3. Equality and Human Rights Commission. Services, Public Functions and Associations: Statutory Code of Practice (2011, z późniejszymi aktualizacjami wytycznych). equalityhumanrights.com
4. Cabinet Office i Government Digital Service. Accessibility Monitoring Team annual reports (2021-2025). gov.uk/government/organisations/government-digital-service
5. Cabinet Office, GDS i DSIT. Dokument konsultacyjny PSBAR 2.2 update (zamknięty 14 lutego 2026 roku).
6. Unia Europejska. Dyrektywa (UE) 2016/2102 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie dostępności stron internetowych i mobilnych aplikacji organów sektora publicznego. eur-lex.europa.eu/eli/dir/2016/2102/oj
7. ETSI. EN 301 549 v3.2.1 — Accessibility requirements for ICT products and services (2024).
8. European Union (Withdrawal) Act 2018, c. 16; Retained EU Law (Revocation and Reform) Act 2023, c. 28.
9. Crown Commercial Service. Digital Outcomes and Specialists framework — accessibility schedule i zaktualizowane wytyczne dotyczące dostępności w zamówieniach publicznych (aktualizacja 2026).